Zodra je hoofd je kussen raakt, begint het ratelen in je hoofd
Je bent moe. Echt moe. De dag zit erop, de kinderen liggen in bed, de afwas staat in de vaatwasser en jij mag eindelijk ook gaan liggen.
Eindelijk.
Je trekt het dekbed over je heen, sluit je ogen en dan… begint het.
De boodschappenlijst van morgen.
Dat ene mailtje dat je nog niet hebt beantwoord.
Dat wat je zei tijdens die vergadering, was dat eigenlijk wel handig?
De afspraak die je bijna vergeten was.
De verjaardag volgende week. En o ja, je moest ook nog even…
Je bent uitgeput, maar je hoofd? Die blijft maar doorratelen...
Dit is wat er in je lichaam gebeurt
Het frustrerende is: hoe meer je probeert te stoppen met denken, hoe harder je hoofd zijn best doet.
Alsof er iemand net de televisie op z'n hardst zet, precies op het moment dat jij stilte wil.
Veel vrouwen in mijn praktijk herkennen zichzelf in dit verhaal.
Ze hebben van alles al geprobeerd om hun hoofd tot rust te brengen,
maar de to-do's blijven door hun hoofd schieten.
Met als gevolg: urenlang naar het plafond staren en liggen woelen in bed.
En dit heeft alles te maken met een zenuwstelsel dat te veel aan staat.
Niet per se met iets wat je verkeerd doet, maar met chronische overbelasting van je systeem.
Overdag sta je aan. Je werkt, zorgt, regelt, schakelt. Je lichaam staat in de actiestand, je sympathische zenuwstelsel doet z'n werk. Dat is prima, dat is wat het moet doen.
Maar 's avonds, als jij wil ontspannen, hoort je lichaam automatisch over te schakelen naar de parasympatische stand. De ruststand. Die waarbij je ademhaling rustiger wordt, je spieren losser, en je hoofd stiller.
Alleen… bij veel vrouwen met chronische stress gebeurt die overschakeling niet meer vanzelf.
Je zenuwstelsel weet niet meer zo goed hoe het de "aan"-knop los moet laten. Het blijft scannen, het blijft alert en klaar voor het volgende wat er mogelijk mis kan gaan. En je hoofd doet gewoon mee.
Het heeft niets met wilskracht te maken
Want je hoofd 's avonds uitzetten is geen kwestie van even besluiten om te stoppen met nadenken.
Dat is iets wat ik mijn cliënten ook vertel, en wat ik zelf ook had moeten horen toen ik midden in mijn burn-on zat. Want ik herkende dit precies.
Zodra mijn hoofd het kussen raakte, begon de chaos in mijn hoofd.
De to-do's waar ik die dag niet aan toegekomen was.
De dingen die nog op de planning stonden.
Afspraken die over twee weken pas waren, maar waar ik 's nachts al vast over nadacht.
Mijn hoofd maakte overuren op het moment dat ik het het hardst nodig had om even niets te doen.
En de volgende ochtend? Dan ging mijn wekker en bleef ik snoozen.
Nog vijf minuutjes. En nog vijf. Uit bed komen voelde als een opgave, terwijl de dag nog niet eens begonnen was. Ik werd moe wakker, na een nacht die naar mijn idee zo voorbij was.
Dat is ook iets wat ik veel terug hoor van vrouwen in mijn praktijk.
Het zijn eigenlijk twee kanten van hetzelfde probleem: je hoofd laat je 's avonds niet los, en je lichaam heeft daardoor 's nachts nooit echt kunnen herstellen.
Geen wonder dat je 's ochtends het gevoel hebt dat je net zo goed was blijven liggen.
Ik dacht lange tijd dat ik gewoon moest leren ontspannen.
Alsof het een kwestie van wilskracht was.
Maar wilskracht helpt niet als je zenuwstelsel al jarenlang in een patroon zit. Dan kun je jezelf wel zeggen dat je moet ontspannen, maar je lijf gelooft je gewoon niet meer.
Wat er vaak onder zit, zijn patronen en onverwerkte emoties die zich hebben opgeslagen in je lichaam.
Je hoofd maakt 's avonds overuren, omdat het overdag nooit echt de kans heeft gekregen om te landen.
Alles wat je voelde, maar niet de ruimte gaf, komt dan naar boven. Op het moment dat je eindelijk stilligt.
Met NEI-therapie werk ik met vrouwen aan precies dit stukje. Niet door er eindeloos over te praten, maar door in het onderbewustzijn te kijken wat er vastgezet zit.
Welke emoties, overtuigingen of patronen ervoor zorgen dat jouw systeem maar niet tot rust wil komen.
En die mogen dan, heel zachtjes weer losgelaten worden. Zodat er ruimte onstaat in het systeem om weer te zakken. Om weer te leren ontspannen.
Vrouwen die bij mij in de praktijk komen met slaapproblemen merken vaak al na een paar sessies dat ze makkelijker in slaap vallen. Niet omdat ze iets anders zijn gaan doen voor het slapengaan, maar omdat er iets van binnen verschuift.
Wist je dat je lichaam een ingebouwd reset-knopje heeft?
Het heet de fysiologische zucht, en het mooie is: je doet het al automatisch op het moment
dat je in slaap valt.
Maar je kunt dit natuurlijk ook bewust in gaan zetten.
Ga rustig in je bed liggen.
Adem rustig in door je neus.
Adem dan nog een keer kort in, een klein extra teugje bovenop die eerste ademhaling.
En adem daarna lang en langzaam uit, alsof je zacht zucht.
Herhaal dit drie tot vijf keer.
Die dubbele inademing opent je longblaasjes en geeft je lichaam direct het signaal dat het mag ontspannen. Je hartslag daalt, je spierspanning neemt af, je hoofd wordt stiller. Je parasympatische zenuwstelsel, jouw interne "ontspanningsknop" gaat aan.
Het is klein. Maar je lichaam kent dit al. Je hoeft het alleen maar bewust te doen.
Herken jij dit, dat je moe bent, maar je hoofd gewoon niet stopt?
Ik hoor het zo vaak. En ik weet zelf ook hoe uitputtend dat is.
Als je wil weten of NEI-therapie iets voor jou kan betekenen, stuur me gerust een berichtje, dan kijken we samen wat je nodig hebt.
Liefs, Kayleigh


