Saboterende delen en belemmerende overtuigingen
Kayleigh • 24 juni 2025
Belemmerende overtuigingen en saboterende delen
Vraag jij je wel eens af waarom het niet lukt om die stap te zetten, terwijl je wéét dat dit goed voor je zou zijn?
Wie kent het niet: dat stemmetje in je hoofd dat je hoort op het moment dat je een keuze maakt of iets wilt gaan doen.
- “Zou je dat nou wel doen?”
- “Kun je niet beter X of Y doen in plaats van Z?”
- “Ik ben het niet waard om …”
- “Ik ben niet goed genoeg”
- “Dat gaat mij toch nooit lukken.”
- “Anderen weten of kunnen het beter”
- “Ik mag pas rust nemen als mijn To Do lijstje klaar is.”
- “Ik ben pas iets waard als ik presteer.”
- “Ik moet me niet zo aanstellen…”
Iedereen heeft dit soort stemmetjes in zijn of haar systeem zitten.
Die (negatieve) stemmetjes in je hoofd, die jou tegenhouden om wél die stap te maken of wél die keuze te maken.
Die saboterende stemmetjes ontstaan vaak in de kindertijd, op het moment dat jij het ontzettend hard nodig had om iets niet te voelen. Het is een overlevingsmechanisme. Je kunt ze eigenlijk zien als jouw beschermmuurtje, die jou veilig probeert te houden.
Tóén misschien heel fijn om zo’n muurtje om jezelf heen te hebben, want het zorgde ervoor dat je bepaalde emoties minder voelde. Maar zodra je je wilt ontwikkelen en wilt groeien, dan wordt datzelfde muurtje een belemmering.
Want als jij denkt, ‘ik ga die stap maken’ en die saboteur komt om de hoek kijken, en roept; ‘nee niet doen, want dat voelt niet veilig.’ Dan voelt dat opeens niet veilig. En dus zet je de stap niet.
Hetzelfde geldt voor belemmerende overtuigingen. Ook deze zijn vaak ontstaan in de kindertijd, door een bepaalde situatie die je hebt meegemaakt.
En ook bij belemmerende gedachten, die negatieve gedachten, word je onbewust tegengehouden om een stap te zetten en te kunnen groeien.
Een saboteur en een belemmerende overtuiging lijken veel op elkaar. Sterker nog, een saboteur kan zich ook uiten in een belemmerende overtuiging, bijvoorbeeld; op het moment dat jij bijvoorbeeld “De Peaser” in jouw systeem hebt als saboteur, kan dit zich uiten in een belemmerende gedachten: “anderen hebben vast een mening over mij” of "ik mag geen 'nee' zeggen."
Maar een saboteur of een belemmerende overtuiging hoeft niet altijd iets te zijn wat van jou is.
Ze kunnen ook aan jou zijn doorgegeven, vanuit een vorige generatie.
Want net als de kleur van je ogen of de kleur van je haar, kunnen ook dit soort patronen doorgegeven worden. En kun jij dus belast zijn met die saboterende delen of die belemmerende gedachten.
- Dit kan er voor zorgen dat jij je je ruimte niet durft in te nemen.
- Je stem niet durft te laten horen.
- Je grenzen over gaat.
- Please gedrag vertoont.
- Of denkt dat jij het niet waard bent.
Met NEI-therapie kunnen we de blokkades die in jouw systeem zitten, en voor saboterende gedachtes en belemmerende overtuigingen zorgen, opsporen.
We kunnen in jouw onderbewustzijn onderzoeken wanneer deze emotionele blokkades zijn ontstaan. Ís de emotie wel van jou? Of is die blokkade van iemand anders en is die op jou doorgegeven?
Hier hoeven we helemaal niet lang over na te denken of lang over te praten.
Want met NEI-therapie kunnen we snel en gemakkelijk tot de kern komen om de blokkades op te lossen.
Zo zorgen we ervoor dat een saboteur niet meer actief is in jouw systeem en dat belemmerende gedachtes jou niet meer tegenhouden om je plek in te nemen. Om te groeien en te ontwikkelen.
Hoe mooi is dat?!
Welke saboteur of belemmerende gedachte houdt jou nog klein?
Voel je vrij om contact met mij op te nemen.
Ik kijk met alle liefde met jou mee, hoe we er voor kunnen zorgen dat jij hier geen last meer van hebt.
Liefs, Kayleigh
Frequentie is iets wat we constant uitzenden. Maar wat ís frequentie eigenlijk? En hoe kun je er voor zorgen dat je hoog blijft? In deze blog leg ik het je uit.
"Ik heb geen tijd voor mezelf"
Je houdt het liefst alles zelf in de hand. Het voelt fijn, je weet waar je bij mag sturen en je houdt er van dat je van te voren weet wat je kunt verwachten. En, als jij alles regelt, als jij het perfect doet, dan kan niemand iets van je werk zeggen. Dan kan niemand je kwetsen. Dan kan niemand je verrassen met iets waar je niet op voorbereid bent. Het voelt logisch. Het voelt veilig. Maar is het dat ook? Herken je dit bij jezelf? Bij jezelf herken je het soms niet meteen. Maar bij je kinderen, je partner of op je werk, daar zie je het wel terug. "Trek je schoenen aan, want als je op slippers gaat rennen, val je." "Hoe laat ben je vanavond thuis van je werk?" "Waar ben je nu precies?" "Laat mij dat maar regelen, want dan weet ik zeker dat het goed geregeld is." "Nee, laat mij dat maar doen, want ik doe het graag op deze manier." Het komt voort uit zorg, dat zeker. Maar het is ook een manier om grip te houden op iets wat niet helemaal in jouw handen ligt. Het gedrag van je kind. De avond van je partner. De uitkomst van iets wat nog niet is gebeurd. Jij voelt je rustiger als je het weet, als je het kunt aansturen. Maar je partner, je kind of je collega voelt misschien iets anders: gecontroleerd worden, niet vertrouwd worden, of niet voor vol aangezien. Dat is waarschijnlijk niet wat je bedoelt. Het komt uit dat oude systeem in jou dat denkt: als ik het in de hand houd, gaat het goed. Wat controle eigenlijk met je doet Controle houdt je in een bepaalde staat van alertheid. Van constant "aan" staan. Je bent namelijk steeds aan het anticiperen, steeds drie stappen vooruit aan het denken. Je houdt rekening met wat er mis kan gaan, zodat je er klaar voor bent. Dat kost veel energie. Zonder dat je het doorhebt, want het voelt als jezelf. Controle is dus niet de rust die het belooft te zijn. Het is een schijnveiligheid. Een vorm van stand by staan, terwijl je denkt dat je aan het rusten bent. Waar komt dit eigenlijk vandaan? Vaak is het gevoel van alles willen controleren ontstaan in de kinderjaren. Misschien mocht je als kind niet alle emoties laten zien. Misschien moest je al vroeg voor anderen zorgen, terwijl je zelf nog een kind was. Het hoefde ook geen grote gebeurtenissen te zijn, om dit beschermlaagje over jezelf heen te zetten. Ook kleine momenten konden er al voor zorgen dat jij het gevoel had dat je altijd alert moest zijn. Misschien was het thuis niet altijd voorspelbaar, en leerde je dat alert blijven je hielp om erger te voorkomen. Toen was het een slimme strategie. Het hielp je. Het hield je overeind en functioneel in een situatie die dat van je vroeg. Je lijf onthield dat patroon. Niet omdat het bewust een plan maakte, maar omdat het werkte. En wat werkt, dat houden we vast. Ook nog jaren later. Of misschien begon het niet eens bij jou... Soms is het niet alleen jouw eigen geschiedenis. Misschien hield je vader controle vast omdat hij dat nodig had om overeind te blijven. Misschien deed je moeder dat al, en haar ouders weer voor haar. Het patroon dat zij vasthielden om zich veilig te voelen, werd onbewust aan jou doorgegeven. Want alles wat je niet verwerkt, wordt onbewust doorgegeven. soms generatie op generatie, Maar nu past dit patroon niet langer Of het patroon nu bij jou begon, of van generatie op generatie is doorgegeven: de situatie van toen is niet meer hetzelfde. Je bent geen kind meer. Je hoeft niemand meer te redden. Je hoeft niet meer constant op je hoede te zijn. Toch staat dat systeem nog steeds aan. Onbewust, op de achtergrond. Het maakt dat ontspannen niet vanzelf gaat, ook niet in het weekend, ook niet in de vakantie, ook niet op momenten dat er even niets te regelen is. En dat is precies waarom controle je zoveel energie kost, ook al voelt het alsof het je rust geeft. Het is niet iets slechts Het was nooit fout van jou om controle te pakken. Het was je manier om overeind te blijven in een situatie waarin dat nodig was. Maar je mag nu wel onderzoeken of het nog steeds nodig is. Of er ruimte is om de teugels af en toe iets losser te houden. Niet in één keer, niet drastisch. Gewoon een beginnetje. Als je het fijn vindt, heb ik een meditatie over het loslaten van controle gemaakt. Wil je die ontvangen? Stuur een appje of mailtje, dan stuur ik je de meditatie gratis toe. "Als je de controle loslaat, gebeuren de mooiste dingen" - onbekend Liefs, Kayleigh
Je neemt rust na jaren doorgaan. Waarom voel je je dan nóg vermoeider dan dat je al deed?
Waarom wordt je ineens zo emotioneel? Lees in deze post wat er gebeurt.
Je kent dit gevoel waarschijnlijk wel: Je weet dat je eerder naar bed zou moeten gaan. Dat je vaker nee mag zeggen. Dat die ademhalingsoefening echt helpt. Dat je even buiten moet zijn, even stilstaan, even iets voor jezelf doen. Je weet het. En toch doe je het niet. En misschien word je daar ook nog boos op jezelf om. Want waarom lukt het nou niet? Waarom blijf je dezelfde keuzes maken, terwijl je diep van binnen precies weet dat ze je niks brengen? Ik hoor dit ontzettend vaak. Van de vrouwen in mijn praktijk die al een tijdje rondlopen met burn-on klachten. Van vriendinnen en van mijn schoonzusjes. En eerlijk? Ik herken het ook nog van mezelf. Het is geen motivatieprobleem We denken vaak dat we meer discipline nodig hebben. Meer wilskracht en doorzettingsvermogen. Alsof we onszelf gewoon even stevig moeten toespreken. "Kom op, schouders eronder en gáán." Maar dát is vaak precies het probleem. Ik had onlangs een vrouw in mijn praktijk die een uitgebreide somatische training had gevolgd. Ze wist al veel over het zenuwstelsel. Ze kende de oefeningen. Ze wist precies wat haar lichaam nodig had. Maar als er een herinnering verscheen om een oefening te doen, klikte ze die weg. Niet perse omdat ze zoveel zin had om altijd maar bezig te zijn, maar omdat zelfs die kleine stap nog te groot voelde voor haar systeem. Weten wat je moet doen en het daadwerkelijk doen zijn twee totaal verschillende dingen Als jouw zenuwstelsel al maanden, misschien zelfs jaren overbelast is door chronische stress, dan voelt rust niet automatisch prettig. Sterker nog: voor veel vrouwen met burn-on klachten voelt rust juist onveilig. Want zodra je rust neemt, voel je ineens hoe moe je eigenlijk bent. Hoeveel spanning je al die tijd hebt vastgehouden. Welke emoties je misschien al jaren zachtjes aan het wegduwen bent. En dus doet je lichaam iets heel logisch: het gaat gewoon weer door. Omdat jouw systeem probeert te doen wat het al zo lang doet: overleven. Eerst ontladen, dan ontspannen De adviezen vliegen je tegenwoordig om de oren: Doe deze meditatie. Probeer deze ademhalingsoefening. Volg deze ochtendroutine. Reguleer je zenuwstelsel in vijf minuten. En de boodschap is bijna altijd: doe dit, en je stressklachten verdwijnen als sneeuw voor de zon. Maar zo simpel werkt het niet. Niet ieder lichaam leert op dezelfde manier reguleren. Niet ieder zenuwstelsel heeft dezelfde ingang nodig. Soms kan een oefening op het verkeerde moment juist méér onrust geven, in plaats van minder. Als ik terugkijk op de periode voordat ik mijn burn-out kreeg, zie ik dat ik jarenlang in een burn-on zat. Want al jaren ging ik door op wilskracht. Op nog even volhouden. Als iemand mij toen had gezegd dat ik elke dag twintig minuten moest mediteren, had mijn zenuwstelsel me waarschijnlijk aangekeken en gedacht: wat doe jij?! Mijn systeem stond continu aan. Mijn lichaam zat vol spanning. En wat ik nu begrijp, is dat mijn lichaam op dat moment eerst iets anders nodig had. Misschien had ik moeten hardlopen. Dansen. Wandelen. Tekenen. Iets waardoor die opgebouwde spanning eerst een uitweg kreeg. Want soms heeft een zenuwstelsel niet als eerste behoefte aan stilte. Soms heeft het eerst behoefte aan ontlading. Misschien is dat ook waarom sommige vrouwen zich nog onrustiger voelen tijdens een meditatie. Niet omdat mediteren geen goede oefening is, integendeel. Maar omdat hun systeem ineens voelt wat het al heel lang niet heeft gevoeld: de vermoeidheid, de spanning, de emoties. En dat kan behoorlijk overweldigend zijn. Ontspanning komt niet altijd vóór ontlading Soms komt ontspanning juist ná de ontlading. Jouw systeem heeft zijn eigen ingang. Iets wat ik ook veel zie bij vrouwen met chronische stress of burn-on: ze proberen van alles, maar niets lijkt echt te landen. Ze voelen zich moe maar kunnen niet ontspannen. Ze willen rust maar gedachten blijven door hun hoofd razen. Ze doen oefeningen maar voelen er weinig bij. Dat is geen falen. Dat is een signaal dat je systeem nog niet de juiste ingang heeft gevonden. Naast het zenuwstelsel kijk ik in mijn praktijk ook naar Human Design. En wat ik daarin steeds weer zie, is dat niet iedereen dezelfde weg naar herstel heeft. Een Generator heeft vaak beweging nodig om energie te laten stromen. Een Manifesting Generator gedijt bij afwisseling en speelsheid. Een Projector heeft alleen tijd nodig om te ontladen. Een Manifestor heeft behoefte aan vrijheid en autonomie. Een Reflector heeft rust in haar omgeving nodig. Twee vrouwen met precies dezelfde stressklachten kunnen dus een totaal andere ingang nodig hebben. Dus misschien is de vraag niet: welke oefening werkt? Misschien is de vraag: welke ingang heeft mijn systeem nodig om zich veilig te voelen? Want herstel van burn-on of chronische stress begint niet wanneer jij jezelf nóg harder pusht. Herstel begint wanneer jouw lichaam ervaart dat het niet meer hoeft te vechten. Dat het veilig is. En vanuit die veiligheid ontstaat ruimte, voor rust, voor herstel, voor heling. Een korte oefening Ga even staan en schud je handen los. Je armen, je schouders, je benen. Alsof je water van je af probeert te schudden. Dit doen we ongeveer 30 seconden. Je hoeft het niet goed te doen, het hoeft er niet mooi of sexy uit te zien. Het gaat er om dat je vastzittende spanning even loslaat op een andere manier dan meditatie of ademhaling. Misschien voel je na de oefening nog helemaal niets. Of misschien merk je wat meer ruimte, of dat je automatisch een keer diep uitademt. Alles is goed. Want soms begint herstel niet met een groot plan. Soms begint het met één kleine stap. En als jij nu denkt: ik weet echt wel wat ik nodig heb, maar ik doe het gewoon niet... Dan wil ik dat je dit onthoudt: misschien ligt het niet aan jouw motivatie. Misschien heb je simpelweg nog niet de juiste ingang gevonden voor jouw systeem. En misschien begint herstel niet met grotere stappen, maar juist met kleinere. Herken je dit en wil je daar eens over kletsen? Stuur me gerust een appje, een mailtje of geef me een belletje. Ik denk graag met je mee. Liefs, Kayleigh
Signalen dat je aan het overleven bent in plaats van aan het leven. In deze blog neem ik je mee hoe dit voor mij was en wat ik heb gedaan om nu weer te leven.
Je bent aan het overleven. En al een hele tijd. Misschien wel weken, maanden of zelfs jaren. Dagen waarin je over je eigen grens heen gaat. Waarin je ja zegt tegen de ander en nee tegen jezelf. Waarin je pleased, klaar staat, zorgt en regelt. Je gaat door, op wilskracht. Vanuit een gevoel van moeten of omdat je dit hebt meegekregen vanuit huis. Of misschien wel omdat je bang bent dat als je aangeeft dat je niet meer kunt helpen of wilt helpen, andere mensen jou laten vallen. En om die reden blijf je doen wat je altijd deed. Ten koste van jouw eigen energie. Je lichaam fluistert Je lichaam fluistert al een hele tijd in milde signalen dat er iets moet veranderen. Signalen als hoofdpijn die steeds terug komt. Hormonale disbalans klachten die elke maand de kop op steken. Het korte lontje, het onrustige slapen en altijd maar moe wakker worden. De spanning die je al een hele tijd voelt in je nek en schouders. Die onverklaarbare blaasontsteking die soms ineens weer terug komt. De focus die je mist bij het lezen van de mail, boek of in een gesprek. Of die gedachten die eindeloos door je hoofd heen spoken... Dat vage, onrustige gevoel als je op de bank zit. Om dat even niet te voelen ga je jezelf afleiden. Je zorgt dat je altijd bezig bent. Maakt niet uit met wat. En als je even niet bezig bent, kijk je het ene programma na het andere en schrik je aan het eind van de avond dat het ineens 23:00 is. 'Verdorie, ik had mezelf voorgenomen om op tijd naar bed te gaan...' In bed lukt het ook niet echt om je rust te vinden en blijf je maar draaien en malen. En elke ochtend word je moe wakker... Je sleept jezelf door je dagen heen en gaat maar door, en door, en door... Maar voor hoe lang nog? Je zit vast in oude patronen En daar ben jij je echt wel bewust van. Maar je weet gewoon niet hóe je die moet doorbreken. Je hebt ook echt wel een poging gedaan om het anders te doen. Om beter voor jezelf te zorgen, gezonder te eten, minder te snaaien, meer te bewegen. Eerder naar bed... Die ademhalingsoefening die je voorbij had zien komen op instagram of facebook hielp enigszins maar was niet die quick fix waar je op hoopte... De huisarts zegt dat je overspannen bent en gewoon rustig aan moet doen. Maar hoe dan? Dus... hoe in godsnaam doorbreek je die oude patronen van altijd maar doorgaan?? Dit was mijn verhaal Dat is een vraag die ik zelf lang gesteld heb, want ik zat in precies dit soort patronen vast van altijd maar doorgaan en mijn grenzen negeren. Ik had last van allerlei vage klachten, ik was chronisch vermoeid, had altijd last van mijn nek en schouders, meerdere dagen in de week hoofdpijn, ik voelde mij altijd opgejaagd en onrustig en had moeite met écht ontspannen. Ik was altijd bezig met van alles en nog wat. Eigenlijk gewoon zodat ik niet hoefde te voelen hoe moe ik eigenlijk was, maar ook om bepaalde pijnlijke emoties niet te hoeven voelen. Totdat mijn lichaam zei: "Stop" en ik instortte... 'Hoe doorbreek ik dit?' Op die vraag heb ik inmiddels een heel helder antwoord: Ga naar de kern van je patronen. Naar het onderbewustzijn. Daar ligt de oplossing. Want wat ik niet wist is dat we elke dag voor 95% handelen zonder er al te veel bij na te denken. Onbewust, zodat ons brein energie bespaart. Maar daar liggen alle oude emoties, herinneringen en pijnen opgeslagen. En zitten dus ook die patronen vastgeroest. Dat werkt zo: Je lichaam slaat emoties op als ze nergens heen kunnen. In je cellen, je organen. En hoe langer die emoties daar vastzitten, hoe meer klachten je ervaart. Je lichaam probeert je al die tijd iets te vertellen. Alleen heb je nooit geleerd om daar naar te luisteren. Of wist je gewoon niet hoe. Ik kan je helpen om hier uit te komen Want met NEI — Neuro Emotionele Integratie, gaan we alle oude pijnen en emoties die opgeslagen liggen en voor klachten zorgen, onderzoeken en doorbreken. Dat doe ik met behulp van een energetisch meetinstrument, de biotensor. Een gevoelig instrument die de kleinste trillingen oppikt van je systeem. Dit is een zachte, laagdrempelige vorm van therapie. En zonder lang praten, zonder terug te moeten naar situaties, kun je die emoties dus loslaten. Doordat je die emoties in de kern loslaat, zal de klacht minder of niet meer aanwezig zijn. En zul je dus ook op die manier patronen van bijvoorbeeld het overleven, doorbreken. Het kan écht anders... Ben jij het zat om vast te zitten in die oude patronen van doorgaan, pushen, altijd moe zijn en fysieke en mentale klachten te hebben? Laten we dan kennismaken. Vrijblijvend. Ik vertel je in dat gesprek precies hoe ik jou kan helpen om die patronen te doorbreken. Want het kan écht anders. Ik heb het zelf gevoeld. Liefs, Kayleigh
Laatst las ik iets over vrouwen die altijd voor anderen klaar staan. Die altijd behulpzaam zijn, overal ja op zeggen, geen vraag te gek is. Ze doen het. Dit lijkt op zich een mooie kwaliteit. Het is aardig, lief, behulpzaam. Mensen vinden het fijn, kunnen altijd op jou rekenen. Maar er ligt hier ook een diepe valkuil onder. En misschien wel meer dan dat... Aan "het altijd voor anderen klaarstaan" zit denk ik twee kanten Want op het moment dat je altijd voor een ander klaar staat, altijd ja zegt en altijd doorgaat, maar ook nog goed voor jezelf zorgt, je grenzen bewaakt en ook nee kunt zeggen op het moment dat het te veel is, dan behoud je je energie. Maar sta je klaar voor anderen om gezien en gehoord te worden, voor erkenning en goedkeuring? Om aardig gevonden te worden of uit angst voor afwijzing? Dan kost dit onbewust ontzettend veel energie. Het kost je uiteindelijk jezelf... En ik vind het mooi om hier wat dieper op in te gaan. Want waarom kiezen we hier voor als we er op leeg lopen? Het begint vaak bij de basis Dit kan komen door iets wat we van thuis hebben meegekregen: voor anderen klaarstaan is belangrijk. Of je bent egoïstisch als je anderen niet helpt. Maar het kan ook komen omdat liefde voorwaardelijk was. Als we iets voor de ander deden, dan kregen we iets terug. Dan werden we beloond, dan kregen we een knuffel of complimentje. Dan werden we gezien. Als je vanuit die hoek altijd voor anderen klaar staat, lieverd, dan val je uiteindelijk om. En daar wil ik even bij stilstaan. Want dit is niet iets wat je bewust kiest. Dit is iets wat je als kind hebt geleerd. Als overlevingsstrategie. Gabor Maté, een arts en trauma-expert die hier prachtig over schrijft, beschrijft hoe ieder kind twee diepe behoeften heeft: hechting én authenticiteit. Verbinding met de mensen om je heen, én de ruimte om jezelf te zijn. Maar wat gebeurt er als die twee met elkaar botsen? Als jouw echte gevoelens, jouw boosheid, jouw verdriet, jouw grenzen, thuis niet welkom waren? Dan kiest een kind altijd voor de hechting. Want zonder die verbinding overleven we het letterlijk niet als kind. Dus stoppen we een deel van onszelf weg. We leren om lief te zijn, om te helpen, om geen last te zijn. We worden klein, zodat de liefde groter kan zijn. Dat patroon zit onbewust vast in je systeem en draag je altijd bij je, ook als volwassene Ben jij degene die altijd klaarstaat. Die nooit te veel vraagt. Die zegt "het gaat goed" terwijl dat helemaal niet zo is. Die de behoeften van anderen voelt nog voor ze zijn uitgesproken, maar haar eigen behoeften al jaren niet meer serieus neemt. Het voelt misschien als een keuze. Maar eigenlijk is het een oud antwoord op een oude angst. De angst om afgewezen te worden. De angst dat je er niet toe doet als je niet nuttig bent. De angst dat liefde verdwijnt als jij te veel ruimte inneemt. Laten we dit vanuit een andere hoek bekijken: In Human Design heeft ieder mens een uniek energieprofiel. Jouw energetische blauwdruk van hoe jouw energie van nature werkt. En wat ik keer op keer zie bij de vrouwen in mijn praktijk is dat ze al jaren onbewust tegen hun eigen energie in leven. Want misschien ben jij van nature iemand die niet continu beschikbaar is. Iemand wiens energie niet voor iedereen bedoeld is, maar selectief, diep en gericht. Of iemand die van nature meer ontvangt dan geeft, maar die zichzelf al jaren in de rol van gever bevindt. Als je open centra hebt in je Human Design chart, dan ben je extra gevoelig voor de energie van mensen om je heen. Je pikt andermans angst en stress sneller op, andermans emoties, behoeften...En omdat dat zo vertrouwd voelt, van jongs af aan al, lijkt het alsof het van jou is. Maar het is vaak niet iets van jou. En als je daar jarenlang vanuit leeft, vanuit de verwachtingen van anderen, vanuit die oude angst voor afwijzing, vanuit het idee dat jouw waarde zit in wat je doet voor anderen, dan raakt je zenuwstelsel uitgeput. Dan raakt jíj uitgeput. Niet omdat je zwak bent. Maar omdat je al zo lang niet meer vanuit jezelf leeft. De weg terug begint niet met harder je best doen. Het begint met bewustwording van je patronen. En vanuit daar andere keuzes te maken. Met de vraag: voor wie doe ik dit eigenlijk? En als het antwoord ergens diep van binnen is: "omdat ik bang ben dat ze me anders niet meer lief vinden"... dan is dat het moment om even stil te staan. Niet om jezelf te veroordelen. Want dit patroon heeft je ooit beschermd. Het heeft je door moeilijke momenten heen geholpen. Maar het heeft zijn tijd gehad. En jij mag nu leren om ook voor jezelf klaar te staan. Want je kunt nog steeds voor anderen klaarstaan. Daar hoef je echt niet mee te stoppen. Als je maar weet waarom je het doet. En als het maar niet ten koste gaat van jouw energie. Dit hoeven niet direct grote momenten te zijn. Je hoeft niet gelijk drie uur lang te mediteren op een berg. Het kan heel klein beginnen. Bewust je kopje thee of koffie drinken. Even uit het raam staren. Tegen jezelf zeggen dat je rust mag nemen. Het kan met lichaamsgerichte oefeningen of bewuste ademhaling, wat écht direct helpt om je zenuwstelsel te kalmeren. En weet dit: kleine stapjes zijn ook stapjes. Zeker als je al jarenlang aan het overleven bent. Als jij degene bent die altijd voor anderen klaarstaat, maar jezelf daarmee op de laatste plaats zet, dan heb ik één kleine vraag voor jou om eens rustig over na te denken: Wat heb ík vandaag nodig? Niet wat er van je verwacht wordt. Niet wat handig is voor een ander. Maar wat jij nodig hebt. Al is het maar vijf minuten voor jezelf. En als je merkt dat je bij die vraag even moet nadenken, dat je het antwoord eigenlijk niet zo goed weet... dan is dat misschien wel het teken dat het tijd is om daar wat meer aandacht aan te geven. Ik help je daar graag bij. In een vrijblijvend kennismakingsgesprek kijken we samen waar jij nu staat, wat jou tegenhoudt en wat er nodig is om weer wat meer ruimte voor jezelf te maken. Geen verplichtingen of grote stappen. Gewoon een eerlijk gesprek.
Je bent moe. Echt moe. De dag zit erop, de kinderen liggen in bed, de afwas staat in de vaatwasser en jij mag eindelijk ook gaan liggen. Eindelijk. Je trekt het dekbed over je heen, sluit je ogen en dan… begint het. De boodschappenlijst van morgen. Dat ene mailtje dat je nog niet hebt beantwoord. Dat wat je zei tijdens die vergadering, was dat eigenlijk wel handig? De afspraak die je bijna vergeten was. De verjaardag volgende week. En o ja, je moest ook nog even… Je bent uitgeput, maar je hoofd? Die blijft maar doorratelen... Dit is wat er in je lichaam gebeurt Het frustrerende is: hoe meer je probeert te stoppen met denken, hoe harder je hoofd zijn best doet. Alsof er iemand net de televisie op z'n hardst zet, precies op het moment dat jij stilte wil. Veel vrouwen in mijn praktijk herkennen zichzelf in dit verhaal. Ze hebben van alles al geprobeerd om hun hoofd tot rust te brengen, maar de to-do's blijven door hun hoofd schieten. Met als gevolg: urenlang naar het plafond staren en liggen woelen in bed. En dit heeft alles te maken met een zenuwstelsel dat te veel aan staat. Niet per se met iets wat je verkeerd doet, maar met chronische overbelasting van je systeem. Overdag sta je aan. Je werkt, zorgt, regelt, schakelt. Je lichaam staat in de actiestand, je sympathische zenuwstelsel doet z'n werk. Dat is prima, dat is wat het moet doen. Maar 's avonds, als jij wil ontspannen, hoort je lichaam automatisch over te schakelen naar de parasympatische stand. De ruststand. Die waarbij je ademhaling rustiger wordt, je spieren losser, en je hoofd stiller. Alleen… bij veel vrouwen met chronische stress gebeurt die overschakeling niet meer vanzelf. Je zenuwstelsel weet niet meer zo goed hoe het de "aan"-knop los moet laten. Het blijft scannen, het blijft alert en klaar voor het volgende wat er mogelijk mis kan gaan. En je hoofd doet gewoon mee. Het heeft niets met wilskracht te maken Want je hoofd 's avonds uitzetten is geen kwestie van even besluiten om te stoppen met nadenken. Dat is iets wat ik mijn cliënten ook vertel, en wat ik zelf ook had moeten horen toen ik midden in mijn burn-on zat. Want ik herkende dit precies. Zodra mijn hoofd het kussen raakte, begon de chaos in mijn hoofd. De to-do's waar ik die dag niet aan toegekomen was. De dingen die nog op de planning stonden. Afspraken die over twee weken pas waren, maar waar ik 's nachts al vast over nadacht. Mijn hoofd maakte overuren op het moment dat ik het het hardst nodig had om even niets te doen. En de volgende ochtend? Dan ging mijn wekker en bleef ik snoozen. Nog vijf minuutjes. En nog vijf. Uit bed komen voelde als een opgave, terwijl de dag nog niet eens begonnen was. Ik werd moe wakker, na een nacht die naar mijn idee zo voorbij was. Dat is ook iets wat ik veel terug hoor van vrouwen in mijn praktijk. Het zijn eigenlijk twee kanten van hetzelfde probleem: je hoofd laat je 's avonds niet los, en je lichaam heeft daardoor 's nachts nooit echt kunnen herstellen. Geen wonder dat je 's ochtends het gevoel hebt dat je net zo goed was blijven liggen. Ik dacht lange tijd dat ik gewoon moest leren ontspannen. Alsof het een kwestie van wilskracht was. Maar wilskracht helpt niet als je zenuwstelsel al jarenlang in een patroon zit. Dan kun je jezelf wel zeggen dat je moet ontspannen, maar je lijf gelooft je gewoon niet meer. Wat er vaak onder zit, zijn patronen en onverwerkte emoties die zich hebben opgeslagen in je lichaam. Je hoofd maakt 's avonds overuren, omdat het overdag nooit echt de kans heeft gekregen om te landen. Alles wat je voelde, maar niet de ruimte gaf, komt dan naar boven. Op het moment dat je eindelijk stilligt. Met NEI-therapie werk ik met vrouwen aan precies dit stukje. Niet door er eindeloos over te praten, maar door in het onderbewustzijn te kijken wat er vastgezet zit. Welke emoties, overtuigingen of patronen ervoor zorgen dat jouw systeem maar niet tot rust wil komen. En die mogen dan, heel zachtjes weer losgelaten worden. Zodat er ruimte onstaat in het systeem om weer te zakken. Om weer te leren ontspannen. Vrouwen die bij mij in de praktijk komen met slaapproblemen merken vaak al na een paar sessies dat ze makkelijker in slaap vallen. Niet omdat ze iets anders zijn gaan doen voor het slapengaan, maar omdat er iets van binnen verschuift. Wist je dat je lichaam een ingebouwd reset-knopje heeft? Het heet de fysiologische zucht, en het mooie is: je doet het al automatisch op het moment dat je in slaap valt. Maar je kunt dit natuurlijk ook bewust in gaan zetten. Ga rustig in je bed liggen. Adem rustig in door je neus. Adem dan nog een keer kort in, een klein extra teugje bovenop die eerste ademhaling. En adem daarna lang en langzaam uit, alsof je zacht zucht. Herhaal dit drie tot vijf keer. Die dubbele inademing opent je longblaasjes en geeft je lichaam direct het signaal dat het mag ontspannen. Je hartslag daalt, je spierspanning neemt af, je hoofd wordt stiller. Je parasympatische zenuwstelsel, jouw interne "ontspanningsknop" gaat aan. Het is klein. Maar je lichaam kent dit al. Je hoeft het alleen maar bewust te doen. Herken jij dit, dat je moe bent, maar je hoofd gewoon niet stopt? Ik hoor het zo vaak. En ik weet zelf ook hoe uitputtend dat is. Als je wil weten of NEI-therapie iets voor jou kan betekenen, stuur me gerust een berichtje, dan kijken we samen wat je nodig hebt. Liefs, Kayleigh
Voel jij je vaak moe, gespannen of gejaagd? Heb je last van spanning in je nek en schouders, regelmatig hoofdpijn of andere (vage) fysieke klachten? Merk je dat je hoofd maar doorgaat, ook als je even wilt ontspannen? Je bent niet alleen. Chronische stress komt veel voor bij vrouwen. Stress is overal, maar is het normaal? Herken jij dit bij jezelf? Je agenda zit vol. Werk, afspraken met vriendinnen, een verjaardag in het weekend. Tussendoor sporten, boodschappen doen, het huishouden. Alles lijkt leuk, maar het voelt vaak als te veel. Je merkt het aan je lichaam: je bent moe, maar gaat door op karakter en wilskracht. Je hoofd blijft maar aanstaan, zelfs als je ’s avonds op de bank zit. Alle lijstjes en dingen die je deze week moet doen, blijven door je hoofd gaan. Spanning in je nek en schouders is voelbaar. En je zegt tegen jezelf: “Ja, het is druk… maar ook wel gezellig.” Dit is precies waar het vaak misgaat. Veel vrouwen herkennen dit niet als stress. Het wordt vaak gebagatelliseerd. Je omgeving zegt: “Het hoort erbij.” “Het is gewoon een drukke periode.” “Je moet gewoon even wat rustiger aan doen.” Ja, stress op zich is gezond. Je lichaam is gemaakt om af en toe aan te staan. Maar daarna hoort er ook rust te komen. Bij veel vrouwen gebeurt dat herstel helaas niet meer. Wanneer stress klachten veroorzaakt Langdurige stress kan leiden tot allerlei klachten, zoals: Slecht slapen of moe wakker worden Hoofdpijn Nek- en schouderpijn Kort lontje, sneller geïrriteerd Hormonale klachten Vaak wuif je deze klachten nog weg, neem je een paracetamol of praat je het goed. Maar eigenlijk zegt je lichaam: “Stop even. Ontspan. Je mag op de rem gaan.” Wat er in je lichaam gebeurt bij chronische stress Je lichaam werkt heel logisch: Je hebt een systeem dat je aan zet → de actiestand Je hebt een systeem dat zorgt voor rust en herstel Dit zijn je sympathische en parasympathische zenuwstelsel. Ze worden beïnvloed door je amygdala, jouw alarmsysteem in je hersenen. In geval van gevaar is dit systeem handig: plotseling remmen in de auto, je spieren aanspannen, alert zijn. Daarna hoort je lichaam weer tot rust te komen. Bij veel vrouwen staat de actiestand echter continu aan door chronische stress. De amygdala is overgevoelig geworden. Je zenuwstelsel blijft alert, je brein blijft scannen: “Moet ik iets doen? Moet ik opletten?” En daardoor komt je lichaam niet meer in een echte ruststand. Herkenning uit de praktijk Veel vrouwen bij mij in de praktijk herkennen dit: Thuis na een drukke dag: je ploft op de bank, denkt “eindelijk rust”, maar voelt nog steeds spanning in je schouders. Je pakt je telefoon en je hoofd blijft doorgaan. ’s Avonds in bed: je ligt moe, maar je gedachten blijven malen. Je draait en woelt. De volgende ochtend word je moe wakker. Het klinkt misschien herkenbaar voor jou. Waarom rust nemen niet altijd helpt Je denkt misschien: “Ik moet gewoon wat meer rust nemen.” Dat dacht ik ook tijdens mijn burn-on. Maar zo simpel is het vaak niet. Als je zenuwstelsel al zo lang “aan” staat, weet je lichaam niet meer automatisch hoe te ontspannen. Het is alsof die ontspanningsknop een beetje vastzit en niet vanzelf teruggaat. Positieve resultaten uit de praktijk Een paar voorbeelden van vrouwen die mijn traject hebben gevolgd: Vrouw 1: Lange tijd burn-on klachten, chronische overbelasting. Na vier sessies ervaarde ze weer rust in haar lichaam, mentale helderheid en durfde ze haar grenzen aan te geven. Ze zat weer lekker in haar vel. Vrouw 2: Altijd aan het pleasen, ging continu over haar grenzen heen. Door NEI en Human Design kreeg ze inzicht in haar energie en kon ze de pleaser loslaten. Ze voelt nu haar grenzen beter en haar energie blijft stabieler. Vrouw 3: Heel onzeker, altijd op scherp, last van chronische stress. Na vier sessies staat ze steviger, voelt meer rust en heeft weer focus in haar hoofd. Mijn persoonlijke ervaring Ik was zelf jarenlang in een burn-on voordat ik een burn-out kreeg. Altijd “aan”, moe, gespannen, maar toch doorgaan. Nu ervaar ik: Rust in mijn hoofd en lichaam Inzicht in wat ik nodig heb en handelen daarnaar Stabiele energie en een langer lontje Meer plezier en blijdschap, echt genieten van kleine dingen Niet omdat mijn leven minder druk is, maar omdat mijn lichaam weer kan ontspannen. Kleine stapjes naar meer rust Dit kan jij ook! Met kleine oefeningen kun je je lichaam een seintje geven dat het mag ontspannen. Je kunt je amygdala, jouw alarmsysteem, weer kalmeren. Alsof je de code kent van je alarmsysteem. Daardoor voel je je: Rustiger Minder gejaagd Meer “aan uit” En je krijgt een helderder hoofd Doe deze ademhalingsoefening Leun even achterover en sluit je ogen. Adem rustig in door je neus. Voel je buik omhoog komen. Houd even vast. Adem langzaam uit, langer dan je inademing. Herhaal 5 keer. Merk eens op wat er gebeurt: Misschien zakken je schouders een beetje Misschien wordt het iets rustiger in je hoofd Het is klein, maar dit is waar herstel begint. Jij kunt dit ook Herken je jezelf hierin? Weet dan: dit hoeft niet zo te blijven. Je lichaam kan herstellen Je kunt weer rust voelen Je kunt weer lekker in je vel zitten En je hoeft het niet alleen te doen. Stuur me gerust een berichtje om te kletsen over wat ik voor jou kan betekenen.
