Oké, en nu dan?
Je herkent jezelf in dat gevoel van altijd aanstaan. In de vermoeidheid die niet weggaat, hoe goed je ook slaapt. In het feit dat je weet wat je "zou moeten" doen, en het toch niet doet.
En nu vraag je je waarschijnlijk af: waarom lukt het me dan niet om dit te veranderen? Waarom blijf ik vastzitten in hetzelfde patroon, hoe vaak ik mezelf ook voorneem dat het anders moet?
Dat ga ik je hier uitleggen. Niet met een quick fix, maar met het echte verhaal achter waarom rust nemen alleen vaak niet werkt, en wat er wél voor nodig is.
Waarom je blijft vastlopen,
ook als je heus wel weet wat je "zou moeten" doen
Hier is iets wat ik bijna elke vrouw in mijn praktijk hoor zeggen: "Ik weet wel wat ik moet doen, maar ik doe het gewoon niet." Grenzen aangeven, nee zeggen, minder hooi op je vork nemen. Je weet het allemaal. En toch verander je niet, of niet blijvend.
Dat komt niet doordat je niet gemotiveerd genoeg bent, of doordat je het niet hard genoeg wilt. Het komt doordat inzicht alleen niet voldoende is. Je hoofd kan een patroon helemaal doorzien, en je lijf doet ondertussen gewoon wat het al jaren gewend is te doen. Want onder je gedrag zit een zenuwstelsel dat heeft geleerd om alert te blijven, om te zorgen, om te presteren, om vooral niet te veel ruimte in te nemen of fouten te maken. Dat patroon zit niet in je hoofd, dat zit in je lijf. En daar verander je het ook.
Wat er eigenlijk gebeurt in je zenuwstelsel
Je zenuwstelsel is gemaakt om je te beschermen.
Bij gevaar schakelt het over naar alarmstand: je hart klopt sneller, spieren worden aangespannen, ademhaling zit hoger, alles is gericht op overleven.
Heel handig als er ooit echt een leeuw voor je stond. Minder handig als die "leeuw" tegenwoordig een overvolle agenda is, een mailbox die nooit leeg is, of het gevoel dat je continu tekortschiet.
Het probleem is: als je zenuwstelsel lang genoeg in die alarmstand blijft hangen, gaat het dat patroon als "normaal" beschouwen. Niet omdat er steeds opnieuw acuut gevaar is, maar omdat het systeem gewend is geraakt aan een bepaald spanningsniveau. Je lichaam blijft dan onbewust scannen, controleren, alert blijven, ook als er op dat moment helemaal niets aan de hand is.
Dat is wat we burn-on klachten noemen: je functioneert nog, je houdt het nog vol, maar onder de motorkap draait alles op te hoge toeren, al heel lang.
Die opgebouwde spanning verdwijnt niet vanzelf als je een avondje vroeg naar bed gaat. Spanning die lang in het lijf heeft gezeten, slaat zich op in spieren, in houding, in ademhaling, in de manier waarop je systeem op prikkels reageert.
Vandaar die hoofdpijn die blijft terugkomen. Die spieren in je nek en schouders die nooit helemaal los lijken te komen. Dat gevoel van onrust dat er gewoon is, ook al zit je rustig op de bank.
Waarom rust nemen vaak niet genoeg blijkt te zijn
Dit is misschien wel het meest frustrerende deel. Je pakt meer rust. Maakt ruimte in je agenda, gaat een weekendje weg en gunt jezelf een paar rustige dagen. En de eerste dag voel je je misschien iets lichter. Maar bij terugkomst zit je alweer vast in je oude patroon.
Of kom je juist nóg vermoeider terug dan toen je vrij nam.
Dat is niet omdat jij het verkeerd doet. Het is omdat even rust nemen het zenuwstelsel ontlast, maar het onderliggende patroon niet verandert. Het is een beetje alsof je een emmer die continu overstroomt af en toe leeggiet.
Fijn, even minder druk, maar de kraan blijft openstaan. Zolang de kraan niet dichtgaat, vult de emmer zich gewoon weer.
Je systeem valt terug in het oude patroon, omdat dat patroon nog steeds het meest vertrouwde is voor je lijf, ook al is het uitputtend.
Veel vrouwen die bij mij komen, leven al jaren op wilskracht zonder dat ze het zelf doorhebben. Ze hebben geleerd om door te gaan, ook als hun lijf allang "stop" aangeeft. Perfectionisme en de behoefte aan controle zijn dan vaak geen karaktereigenschap, maar een beschermingsmechanisme: als ik het maar goed genoeg doe, als ik het maar onder controle houd, dan loopt het niet uit de hand. Dat heeft je ooit geholpen. Maar het houdt je nu ook vast in een patroon waar je heel moe van wordt.
Wat er wél nodig is om verandering te voelen, niet alleen te begrijpen
Als inzicht niet genoeg is en rust niet genoeg is, wat dan wel?
Verandering die blijft, begint bij je zenuwstelsel zelf. Niet door er nog harder tegen te vechten, maar door het te leren wat het lang geleden is verleerd:
dat het ook veilig mag ontspannen.
Dat vraagt niet om laagje voor laagje aan symptomen te werken, zoals beter slapen hier, minder stress daar, maar om bij de kern te beginnen.
En precies daar werk ik mee in mijn praktijk
Met NEI-therapie en Human Design gaan we niet aan de buitenkant aan de slag, maar bij de kern. We sporen op wat er in je systeem is vastgezet, en waarom jouw lijf nu juist op deze manier reageert. Niet door erover te praten tot je het begrijpt, maar door je lijf de kans te geven het daadwerkelijk los te laten.
Ik beloof je geen snelle oplossing. Dat zou ik je niet eerlijk kunnen beloven, en dat past ook niet bij hoe verandering werkt. Wat ik je wel kan vertellen, is dat ik dit patroon al bij heel veel vrouwen heb zien doorbreken, en dat ik precies weet waar we moeten kijken om bij de kern te komen.
Benieuwd hoe dat er in de praktijk uitziet? Bekijk dan de pagina met mijn aanbod, waarin je leest hoe mijn 1 op 1 traject is opgebouwd en wat je daarin kunt verwachten.
