1f88e500

Je frequentie; wat is het, waarom doet het er toe, en hoe wordt het beïnvloedt?

Sat, 27 Jun 2026 05:00:00 GMT

Je frequentie is iets wat altijd aanwezig is in jouw lichaam. Iets wat je niet kunt zien, niet kunt aanraken, maar wat alles beïnvloedt: hoe jij je voelt, wat je aantrekt in je leven, hoe je reageert op situaties. Het wordt ook wel je levenstrilling genoemd. Het klinkt misschien vaag, maar het is dat niet. En als je eenmaal begrijpt hoe het werkt, kijk je anders naar jezelf en naar alles wat er op je pad komt.

Wat is frequentie eigenlijk?

Alles in het universum bestaat uit energie. Jij ook. Jouw cellen trillen, jouw gedachten dragen energie, jouw emoties hebben een lading. Die trilling, die lading, dat is jouw frequentie.

Denk maar eens aan een radiostation. Soms ontvang je heel zuiver de uitzending. Soms klinkt het verstoord en is er ruis. Zo werkt het ook met jou. De frequentie die jij uitzendt, trekt dingen aan die op dezelfde golflengte zitten.

Dit is geen zweverig gedoe, het is ook gewoon herkenbaar in het dagelijks leven. Op een dag dat je je rot voelt, lijkt alles tegen te zitten. Je mist de bus, de vergadering loopt fout, iemand zegt precies het verkeerde. Op een dag dat je je lekker in je vel zit, stroomt het. Je wordt vriendelijk aangesproken, kansen komen vanzelf, alles is een beetje lichter.

Dat is je frequentie in actie.

Wat trekt een lage frequentie aan?

Emoties zoals angst, schaamte, schuld, boosheid en verdriet viberen op een lage frequentie. Dat zegt niets over jou als mens, het zegt alleen iets over de energetische lading van die emoties.

Als angst lang in je systeem zit, trekt dat meer situaties aan die die angst voeden. Angst voor afwijzing zorgt er onbewust voor dat je je kleiner maakt, je mening inslikte, je grenzen niet aangeeft. En raad eens: daardoor word je wél afgewezen. Of je trekt relaties aan waarbij jij altijd de minste bent. De angst bewijst zichzelf steeds opnieuw.

Hetzelfde geldt voor stress, voor overlevingspatronen, voor een diepgeworteld gevoel van 'ik ben niet goed genoeg'. Als die lading in je systeem zit, is je frequentie laag. En dan trek je ervaringen aan die dat bevestigen.

Niet omdat je het verdient. Maar omdat dat nu eenmaal de frequentie is waarop jij uitzendt.

Hier wil ik wel een belangrijke nuance maken. Want verdriet voelen is niet hetzelfde als een lage frequentie hebben.

Onlangs moest onze dierbare kat ingeslapen worden door acuut hartfalen. Ik was verdrietig, echt verdrietig. En toch bleef mijn frequentie hoog. Hij zakte iets, ja. Maar hij kelderde niet. Omdat ik het verdriet toeliet, het een plek gaf, en het niet vasthield. Het mocht er zijn zonder dat het mijn hele systeem overnam.

Dat is het verschil. Emoties die je toelaat en loslaat, raken je frequentie tijdelijk. Emoties die je onderdrukt, wegstopt of al jaren onbewust meedraagt, die verlagen je frequentie structureel. Het is niet het verdriet zelf dat je trilling naar beneden trekt. Het is het verdriet dat geen plek krijgt, de angst die zich vastbijt, het patroon dat zich maar blijft herhalen.

Een stabiele, hoge frequentie is iets wat je opbouwt. Door innerlijk werk te doen, door dankbaarheid te oefenen, door los te laten wat niet van jou is. Niet als prestatie, maar als een manier van leven.

En een hoge frequentie?

Emoties zoals dankbaarheid, liefde, vreugde, rust en verbondenheid trillen op een hoge frequentie. Als jij in die staat verkeert, trekt dat andere mensen, andere kansen, andere ervaringen aan.

Je herkent het vast: iemand die oprecht vrolijk en open is, trekt mensen als een magneet. Goede dingen lijken haar te overkomen. Ze ziet kansen die anderen niet zien. Dat is geen toeval en het is ook geen geluk. Dat is frequentie.

Een hoge frequentie betekent niet dat je altijd blij bent of dat het nooit moeilijk mag zijn. Het betekent dat de basisinstelling van je systeem er één is van veiligheid, vertrouwen en openheid, in plaats van angst, alertheid en overleven.

Het stille probleem: de meeste mensen weten niet dat hun frequentie laag is

Dit is wat ik zo belangrijk vind om te benoemen. Want een lage frequentie voelt na een tijdje gewoon normaal.

Als jij al jaren in overlevingsmodus leeft, als je gewend bent om altijd aan te staan, altijd te presteren, altijd voor anderen te zorgen, dan voelt dat niet meer als stress. Dat voelt als wie je bent. Je onderbewuste heeft het geaccepteerd als de norm.

En omdat je in die modus leeft, onderdrukt je ook. Dingen die je voelt maar niet wilt voelen. Emoties die er zijn maar geen plek krijgen. Behoeften die je wegstopt omdat er geen ruimte voor is, of omdat je ze al zo lang niet meer gehoord hebt dat je ze zelf niet meer herkent. Al dat onderdrukken, al dat doorgaan terwijl je eigenlijk wil stoppen, dat kost enorm veel energie. En het is, denk ik, een grote reden waarom de frequentie van zoveel vrouwen structureel laag is.

De klachten die je ervaart, de vermoeidheid die niet overgaat, de slapeloosheid, de gespannen schouders, het gevoel dat je nooit echt kunt loslaten, die komen niet doordat je frequentie laag is. Die komen doordat je al zo lang op standje overleven staat. De lage frequentie is dan eerder het gevolg dan de oorzaak.

En dan zijn er de onbewuste overtuigingen en angsten die diep in je onderbewuste zijn opgeslagen. Angst voor afwijzing. Angst om niet goed genoeg te zijn. Angst om fouten te maken, om te falen, om iemand teleur te stellen. Die angsten zijn er niet zomaar. Ze zijn er al lang. Soms al van voor je geboorte, meegegeven via de lijn van je voorouders. Soms gevormd in je vroege kindertijd. Soms aangeleerd in situaties die je je misschien nauwelijks meer herinnert.

Ze zitten in je systeem en ze trekken aan je frequentie naar beneden, dag in dag uit. Zonder dat je het door hebt.

Van 100 naar 600: wat ik meemaakte in de praktijk

Vanmorgen had ik een sessie die me weer eens liet zien hoe krachtig dit is.

Een prachtige vrouw, zo dankbaar, zo lief, zoveel goeds in zich. Maar haar frequentie was 100. Op een schaal van 0 tot 1000 is dat extreem laag. Ze functioneerde, ze glimlachte, ze stond altijd voor iedereen klaar, ze zorgde voor haar gezin. En toch: 100.

Wat bleek: diep in haar systeem zat een grote angst voor afwijzing. Angst die haar zenuwstelsel al jaren op scherp hield. Die haar liet krimpen in situaties waar ze eigenlijk haar stem wilde laten horen. Die haar deed aanpassen, bewijzen, haar best doen, en toch nooit het gevoel gaf dat het genoeg was.

We mochten die angst onderzoeken. Samen, zachtjes, via NEI. Niet door er eindeloos over te praten, maar door het patroon in haar systeem op te sporen en de blokkade te laten loslaten.

Na de sessie? 600.

Omdat haar eigen systeem, bevrijd van die blokkade, zelf omhoog kon komen. Dat is altijd zo. Het vermogen om te helen zit in jou. Soms heeft het alleen wat hulp nodig om de weg vrij te maken.

Hoe NEI helpt om je frequentie te onderzoeken
en te verhogen

Met NEI (Neuro Emotionele Integratie) werk ik op het snijvlak van het onderbewuste en het zenuwstelsel. Want dat is precies waar die lage frequentie vandaan komt: niet uit je hoofd, maar uit je systeem. Uit de patronen, angsten en overtuigingen die al jaren in je lichaam zijn opgeslagen.

In een sessie onderzoeken we samen wat er in jouw systeem leeft. Wat zorgt ervoor dat jouw frequentie laag is? Welk onbewust patroon of welke angst trekt die trilling naar beneden? En wat heeft jouw systeem nodig om dat los te laten?

Dat is heel ander werk dan positief denken of affirmaties herhalen. Want als de blokkade er nog in zit, helpt dat soort technieken maar even. Je kunt je hoofd wel overtuigen, maar je systeem laat zich niet zomaar voor de gek houden.

NEI werkt dieper. Naar de kern. En als de kern verschuift, verschuift alles eromheen ook.

Jij kunt je frequentie beïnvloeden

Misschien voel jij je in dit verhaal. Misschien herken je die vermoeidheid, die alertheid, dat gevoel van nooit echt kunnen loslaten. Misschien vraag je je af welke angsten er in jouw systeem zitten zonder dat je het door hebt.

Dat is een moedige vraag. Want het vraagt bereidheid om naar binnen te kijken, naar de lagen die je misschien al lang hebt weggestopt.

Je frequentie is niet voor altijd wat hij nu is. Hij is niet wie jij bent. Het is een staat van je systeem, en staten kunnen veranderen.

Wil je weten wat er in jouw systeem speelt? Plan gerust een gratis kennismakingsgesprek in. Dan kijken we samen wat er mogelijk is.

Liefs, Kayleigh

"Ik heb het zo druk!" Is dat écht zo of zit hier iets onder?

Wed, 24 Jun 2026 09:15:11 GMT

"Ik heb geen tijd voor mezelf"

Je zegt het misschien wel eens. Of je denkt het. Druk, druk, druk. Geen tijd, ik moet veel ballen hooghouden. Je veel op je bord.

En toch, als je eerlijk naar je dag kijkt, zie je ook dat je gisteren een serie van 45 minuten hebt gebinged terwijl je je to-do lijstje naliep. Of dat je zonder het door te hebben zo 30 minuten van je avond hebt weggescrold op social media.

Ik hoor het veel om me heen.

Van vrouwen die uitgeput zijn, die het gevoel hebben dat er gewoon geen ruimte is voor zichzelf.

En ongetwijfeld kan dat ook écht zo voelen. Maar ik wil die zin even met je onder de loep nemen:
ben je ook echt zo druk? Of maak jij jezelf geen prioriteit?

Want dat laatste is over het algemeen vaak het geval.

Tuurlijk zijn er uitzonderingen.

Vrouwen die mantelzorger zijn, alleenstaande moeders die hun dagen tot op de minuut vol hebben. Maar het gros van de vrouwen die ik spreek, heeft wel degelijk tijd. Alleen kiezen ze ervoor om die kostbare tijd in anderen te steken. Of in dingen die eigenlijk helemaal niet zo belangrijk zijn.

Hoe dat komt? Vaak spelen overtuigingen een grote, en meestal onbewuste, rol.

Gedachten als "ik ben het niet waard", "ik moet hard werken", "als ik zit ben ik lui", "anderen komen eerst" "Ik vind het moeilijk om om hulp te vragen" of "als ik alles af heb, dan mag ik uitrusten."

Overtuigingen die zijn meegegeven in de opvoeding, of die zijn ontstaan in situaties door de jaren heen.

En die nu, heel stilletjes, bepalen hoe jij omgaat met je eigen tijd.

Wat er dan gebeurt?

Je loopt jezelf constant voorbij. Je voelt wel dat het veel is, maar die stemmetjes in je achterhoofd zorgen ervoor dat je eerst alles geregeld hebt en je taken hebt afgevinkt, voordat je jezelf toestemming geeft om even te stoppen.

En als je dan eindelijk "rust" pakt, ziet die rust eruit als scrollen of een serie kijken.

Je lichaam krijgt misschien wel een bepaalde rust. Maar je hoofd krijgt ondertussen nog heel veel prikkels te verwerken.

En dus voel je je daarna toch een beetje onrustig en opgejaagd, gaan er nog tien dingen door je hoofd die je eigenlijk nog had willen doen. Dat is geen echte rust.

Echte rust ziet er anders uit

Even zonder telefoon op de bank zitten. Een ademhalingsoefening doen. Wandelen in de natuur zonder podcast in je oren. Creatief bezig zijn zonder een scherm.

Maar zodra je dat probeert, hoor je die stemmetjes weer. "Ik moet nog..." "Dit had ik eigenlijk al gedaan moeten hebben." "Even snel dit afmaken, dan kan ik echt ontspannen." En voor je het weet pak je toch je telefoon. Of sta je toch weer op om iets te doen.

Er zit meer onder "ik heb geen tijd"

En dan is er nog iets wat ik je wil meegeven, want dit stukje wordt minder besproken.

Als je écht stopt, als je je telefoon neerlegt en de stilte opzoekt, dan kan er iets omhoog komen wat je liever niet voelt.

De vermoeidheid die je al een tijdje voelt, maar doorheen pushed. Emoties die je al lang hebt weggestopt omdat er geen ruimte voor was. Een gevoel van leegte, of juist van overvol zijn.

En dat is oncomfortabel.
Dus scrollen is makkelijker. Doorgaan is makkelijker. Want dan hoef je niet te dealen met wat er onder de oppervlakte zit.

Maar dan blijf je wel vastzitten in een patroon waarin je je vermoeid voelt, aan staat, onrustig bent. Waar je regelmatig een kort lontje hebt en misschien ook last hebt van vage fysieke klachten die steeds terugkomen.

Als dit herkenbaar is, dan wil ik je uitnodigen om daar eens rustig naar te kijken. Want dit soort patronen, de overtuigingen, het geconditioneerde gedrag, de manier waarop jij jezelf al jaren wegcijfert, dat zijn precies de dingen die we met NEI heel mooi kunnen aanpakken. Niet laagje voor laagje. Maar vanuit de kern.

Wil je daar eens laagdrempelig over kletsen? Plan dan een gratis kennismakingsgesprek in. Want het kan écht anders.

Controle voelt veilig. Maar is dat het ook echt?

Thu, 18 Jun 2026 18:35:25 GMT

Je houdt het liefst alles zelf in de hand.
Het voelt fijn, je weet waar je bij mag sturen en je houdt er van dat je van te voren weet wat je kunt verwachten.

En, als jij alles regelt, als jij het perfect doet, dan kan niemand iets van je werk zeggen. Dan kan niemand je kwetsen. Dan kan niemand je verrassen met iets waar je niet op voorbereid bent. Het voelt logisch. Het voelt veilig. Maar is het dat ook?

Herken je dit bij jezelf?

Bij jezelf herken je het soms niet meteen. Maar bij je kinderen, je partner of op je werk, daar zie je het wel terug.

"Trek je schoenen aan, want als je op slippers gaat rennen, val je."

"Hoe laat ben je vanavond thuis van je werk?"

"Waar ben je nu precies?"

"Laat mij dat maar regelen, want dan weet ik zeker dat het goed geregeld is."

"Nee, laat mij dat maar doen, want ik doe het graag op deze manier."

Het komt voort uit zorg, dat zeker.

Maar het is ook een manier om grip te houden op iets wat niet helemaal in jouw handen ligt. Het gedrag van je kind. De avond van je partner. De uitkomst van iets wat nog niet is gebeurd.

Jij voelt je rustiger als je het weet, als je het kunt aansturen. Maar je partner, je kind of je collega voelt misschien iets anders: gecontroleerd worden, niet vertrouwd worden, of niet voor vol aangezien.

Dat is waarschijnlijk niet wat je bedoelt. Het komt uit dat oude systeem in jou dat denkt: als ik het in de hand houd, gaat het goed.

Wat controle eigenlijk met je doet

Controle houdt je in een bepaalde staat van alertheid. Van constant "aan" staan.
Je bent namelijk steeds aan het anticiperen, steeds drie stappen vooruit aan het denken.
Je houdt rekening met wat er mis kan gaan, zodat je er klaar voor bent.

Dat kost veel energie. Zonder dat je het doorhebt, want het voelt als jezelf.

Controle is dus niet de rust die het belooft te zijn.

Het is een schijnveiligheid.

Een vorm van stand by staan, terwijl je denkt dat je aan het rusten bent.

Waar komt dit eigenlijk vandaan?

Vaak is het gevoel van alles willen controleren ontstaan in de kinderjaren.

Misschien mocht je als kind niet alle emoties laten zien. Misschien moest je al vroeg voor anderen zorgen, terwijl je zelf nog een kind was.

Het hoefde ook geen grote gebeurtenissen te zijn, om dit beschermlaagje over jezelf heen te zetten. Ook kleine momenten konden er al voor zorgen dat jij het gevoel had dat je altijd alert moest zijn. Misschien was het thuis niet altijd voorspelbaar, en leerde je dat alert blijven je hielp om erger te voorkomen.

Toen was het een slimme strategie. Het hielp je. Het hield je overeind en functioneel in een situatie die dat van je vroeg.

Je lijf onthield dat patroon. Niet omdat het bewust een plan maakte, maar omdat het werkte. En wat werkt, dat houden we vast. Ook nog jaren later.

Of misschien begon het niet eens bij jou...

Soms is het niet alleen jouw eigen geschiedenis.

Misschien hield je vader controle vast omdat hij dat nodig had om overeind te blijven. Misschien deed je moeder dat al, en haar ouders weer voor haar.

Het patroon dat zij vasthielden om zich veilig te voelen, werd onbewust aan jou doorgegeven. Want alles wat je niet verwerkt, wordt onbewust doorgegeven. soms generatie op generatie,

Maar nu past dit patroon niet langer

Of het patroon nu bij jou begon, of van generatie op generatie is doorgegeven: de situatie van toen is niet meer hetzelfde.

Je bent geen kind meer. Je hoeft niemand meer te redden. Je hoeft niet meer constant op je hoede te zijn.

Toch staat dat systeem nog steeds aan. Onbewust, op de achtergrond. Het maakt dat ontspannen niet vanzelf gaat, ook niet in het weekend, ook niet in de vakantie, ook niet op momenten dat er even niets te regelen is.

En dat is precies waarom controle je zoveel energie kost, ook al voelt het alsof het je rust geeft.

Het is niet iets slechts

Het was nooit fout van jou om controle te pakken. Het was je manier om overeind te blijven in een situatie waarin dat nodig was.

Maar je mag nu wel onderzoeken of het nog steeds nodig is. Of er ruimte is om de teugels af en toe iets losser te houden. Niet in één keer, niet drastisch. Gewoon een beginnetje.

Als je het fijn vindt, heb ik een meditatie over het loslaten van controle gemaakt. Wil je die ontvangen? Stuur een appje of mailtje, dan stuur ik je de meditatie gratis toe.

"Als je de controle loslaat, gebeuren de mooiste dingen" - onbekend

Liefs, Kayleigh

Waarom voel ik me slechter nu in eindelijk rust neem?

Fri, 05 Jun 2026 13:42:40 GMT

Je bent er eindelijk mee begonnen:

Je neemt meer rust, je probeert minder te haasten.

Je gaat eerder naar bed, maakt ruimte voor jezelf, luistert vaker naar je lichaam.

Je doet eigenlijk precies wat iedereen al zo lang tegen je zegt.

En dan gebeurt er iets wat je totaal niet had verwacht...

Je voelt je vermoeider.

Emotioneler.

Prikkelbaarder.

Je huilt sneller.

Je voelt ineens spanning op plekken waar je die eerder niet voelde.

En je denkt: serieus? Ik doe eindelijk iets goed voor mezelf en nú voel ik me slechter?

Laat me je meteen geruststellen, dit betekent vaak niet dat je achteruitgaat.

Sterker nog: heel vaak is dit juist een teken dat je lichaam zich veiliger begint te voelen.

Wat er al die tijd gebeurde

Zolang je zenuwstelsel in de overlevingsstand staat, heeft het maar één doel: doorgaan, volhouden en functioneren. Je lichaam is dan niet bezig met voelen. Het is bezig met overleven.

En dat heeft jarenlang gewerkt. Tenminste... gewerkt, het heeft er voor gezorgd dat je overeind bleef staan. Dat je bleef zorgen, regelen, functioneren. Maar ondertussen betaalde je daar wel een prijs voor.

Want alles wat je niet voelt, verdwijnt niet zomaar. Alles wat je wegduwt, blijft ergens opgeslagen.

En op het moment dat jouw zenuwstelsel langzaam begint te leren dat het veilig is, ontstaat er ruimte. En in die ruimte komt van alles naar boven:

De vermoeidheid die er al was.
Het verdriet dat je hebt weggeduwd.
De frustratie, de boosheid, de teleurstelling, de spanning.

Het was er allemaal al. Alleen had je er jarenlang geen ruimte voor.

Als een bal die je onder water probeert te houden

Ik vergelijk het vaak met een bal die je onder water probeert te houden.

Dat kost ontzettend veel energie. Maar zodra je loslaat, schiet die bal omhoog.

Zo werkt het soms ook met emoties.

Als jij jarenlang op adrenaline, wilskracht en doorzettingsvermogen hebt gedraaid, is het niet zo gek dat je lichaam op het moment dat je eindelijk rust neemt zegt: mooi, nu ga ik je eens laten voelen hoe moe ik eigenlijk ben.

En dat voelt niet altijd prettig.

Soms voelt het behoorlijk ongemakkelijk. Er kan verdriet omhoogkomen, of boosheid, of rouw om alles wat je van jezelf hebt gevraagd al die jaren. En vaak willen we daar zo snel mogelijk vanaf. Maar juist daar zit een belangrijke sleutel.

Emoties zijn bedoeld om te bewegen. Niet om vastgezet te worden, niet om weggestopt te worden.

Dus als er verdriet is, huil. Als er boosheid is: zoek een veilige manier om die te uiten.

Ga wandelen, schrijf, schud, stamp, schreeuw in een kussen.

Niet om de emotie weg te krijgen, maar om haar ruimte te geven.

Want hoe meer we vechten tegen wat we voelen, hoe langer het vaak blijft hangen. En hoe meer we het toestaan, hoe meer beweging erin kan komen. Er ontstaat dan ruimte.

Je hoeft er niet perfect doorheen

Dat betekent niet dat je er dagenlang in hoeft te blijven hangen.

Het betekent alleen dat je niet meer hoeft te doen alsof het er niet is.

De weg naar herstel loopt soms eerst even door een stuk ongemak heen.

Door voelen wat je jarenlang niet hebt gevoeld. Door erkennen wat je jarenlang hebt genegeerd.

Door jezelf toestemming te geven om even niet sterk te hoeven zijn.

Want juist daar ontstaat ruimte. Voor verwerking, voor herstel, voor heling. En uiteindelijk ook voor meer energie, meer rust, meer lichtheid. Meer jezelf.

Dus als jij momenteel in een fase zit waarin er veel omhoogkomt, meer emoties dan je lief is, meer vermoeidheid, meer spanning: weet dan dat dit niet automatisch betekent dat je achteruitgaat.

Soms betekent het juist dat je lichaam zich eindelijk veilig genoeg voelt om los te laten wat het al die tijd heeft vastgehouden.

Wees dus zacht voor jezelf. Je hoeft niets te fixen. Je hoeft er alleen maar stap voor stap doorheen te bewegen.

Aan het einde van die tunnel wordt het weer lichter. Rustiger. Vrijer.

En geloof me: dat is het waard.

Herken je jezelf hierin en wil je daar eens over praten? Stuur me gerust een appje, een mailtje of geef me een belletje. Ik denk graag met je mee.

Liefs, Kayleigh

Je weet wat je "moet" doen om beter voor jezelf te zorgen. Waarom doe je het dan niet?

Thu, 04 Jun 2026 13:53:54 GMT

Je kent dit gevoel waarschijnlijk wel:

Je weet dat je eerder naar bed zou moeten gaan.

Dat je vaker nee mag zeggen.

Dat die ademhalingsoefening echt helpt.

Dat je even buiten moet zijn, even stilstaan, even iets voor jezelf doen.

Je weet het. En toch doe je het niet.

En misschien word je daar ook nog boos op jezelf om.

Want waarom lukt het nou niet? Waarom blijf je dezelfde keuzes maken, terwijl je diep van binnen precies weet dat ze je niks brengen?

Ik hoor dit ontzettend vaak. Van de vrouwen in mijn praktijk die al een tijdje rondlopen met burn-on klachten. Van vriendinnen en van mijn schoonzusjes. En eerlijk? Ik herken het ook nog van mezelf.

Het is geen motivatieprobleem

We denken vaak dat we meer discipline nodig hebben. Meer wilskracht en doorzettingsvermogen.

Alsof we onszelf gewoon even stevig moeten toespreken. "Kom op, schouders eronder en gáán."

Maar dát is vaak precies het probleem.

Ik had onlangs een vrouw in mijn praktijk die een uitgebreide somatische training had gevolgd.
Ze wist al veel over het zenuwstelsel. Ze kende de oefeningen.

Ze wist precies wat haar lichaam nodig had.

Maar als er een herinnering verscheen om een oefening te doen, klikte ze die weg.

Niet perse omdat ze zoveel zin had om altijd maar bezig te zijn, maar omdat zelfs die kleine stap nog te groot voelde voor haar systeem.

Weten wat je moet doen en het daadwerkelijk doen
zijn twee totaal verschillende dingen

Als jouw zenuwstelsel al maanden, misschien zelfs jaren overbelast is door chronische stress,
dan voelt rust niet automatisch prettig.

Sterker nog: voor veel vrouwen met burn-on klachten voelt rust juist onveilig.

Want zodra je rust neemt, voel je ineens hoe moe je eigenlijk bent.

Hoeveel spanning je al die tijd hebt vastgehouden.

Welke emoties je misschien al jaren zachtjes aan het wegduwen bent.

En dus doet je lichaam iets heel logisch: het gaat gewoon weer door.

Omdat jouw systeem probeert te doen wat het al zo lang doet: overleven.

Eerst ontladen, dan ontspannen

De adviezen vliegen je tegenwoordig om de oren:

Doe deze meditatie.
Probeer deze ademhalingsoefening.
Volg deze ochtendroutine.
Reguleer je zenuwstelsel in vijf minuten.

En de boodschap is bijna altijd: doe dit, en je stressklachten verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Maar zo simpel werkt het niet.

Niet ieder lichaam leert op dezelfde manier reguleren.

Niet ieder zenuwstelsel heeft dezelfde ingang nodig.
Soms kan een oefening op het verkeerde moment juist méér onrust geven, in plaats van minder.

Als ik terugkijk op de periode voordat ik mijn burn-out kreeg, zie ik dat ik jarenlang in een burn-on zat.

Want al jaren ging ik door op wilskracht. Op nog even volhouden.

Als iemand mij toen had gezegd dat ik elke dag twintig minuten moest mediteren, had mijn zenuwstelsel me waarschijnlijk aangekeken en gedacht: wat doe jij?!

Mijn systeem stond continu aan.

Mijn lichaam zat vol spanning.
En wat ik nu begrijp, is dat mijn lichaam op dat moment eerst iets anders nodig had.

Misschien had ik moeten hardlopen. Dansen. Wandelen. Tekenen.
Iets waardoor die opgebouwde spanning eerst een uitweg kreeg.

Want soms heeft een zenuwstelsel niet als eerste behoefte aan stilte.

Soms heeft het eerst behoefte aan ontlading.

Misschien is dat ook waarom sommige vrouwen zich nog onrustiger voelen tijdens een meditatie.

Niet omdat mediteren geen goede oefening is, integendeel.

Maar omdat hun systeem ineens voelt wat het al heel lang niet heeft gevoeld: de vermoeidheid, de spanning, de emoties. En dat kan behoorlijk overweldigend zijn.

Ontspanning komt niet altijd vóór ontlading

Soms komt ontspanning juist ná de ontlading. Jouw systeem heeft zijn eigen ingang.

Iets wat ik ook veel zie bij vrouwen met chronische stress of burn-on: ze proberen van alles, maar niets lijkt echt te landen. Ze voelen zich moe maar kunnen niet ontspannen. Ze willen rust maar gedachten blijven door hun hoofd razen. Ze doen oefeningen maar voelen er weinig bij.

Dat is geen falen. Dat is een signaal dat je systeem nog niet de juiste ingang heeft gevonden.

Naast het zenuwstelsel kijk ik in mijn praktijk ook naar Human Design.

En wat ik daarin steeds weer zie, is dat niet iedereen dezelfde weg naar herstel heeft.

Een Generator heeft vaak beweging nodig om energie te laten stromen.
Een Manifesting Generator gedijt bij afwisseling en speelsheid.
Een Projector heeft alleen tijd nodig om te ontladen.
Een Manifestor heeft behoefte aan vrijheid en autonomie.
Een Reflector heeft rust in haar omgeving nodig.

Twee vrouwen met precies dezelfde stressklachten kunnen dus een totaal andere ingang nodig hebben.

Dus misschien is de vraag niet: welke oefening werkt?

Misschien is de vraag: welke ingang heeft mijn systeem nodig om zich veilig te voelen?

Want herstel van burn-on of chronische stress begint niet wanneer jij jezelf nóg harder pusht.

Herstel begint wanneer jouw lichaam ervaart dat het niet meer hoeft te vechten.

Dat het veilig is.

En vanuit die veiligheid ontstaat ruimte, voor rust, voor herstel, voor heling.

Een korte oefening

Ga even staan en schud je handen los. Je armen, je schouders, je benen.

Alsof je water van je af probeert te schudden. Dit doen we ongeveer 30 seconden.

Je hoeft het niet goed te doen, het hoeft er niet mooi of sexy uit te zien.

Het gaat er om dat je vastzittende spanning even loslaat op een andere manier dan meditatie of ademhaling.

Misschien voel je na de oefening nog helemaal niets.

Of misschien merk je wat meer ruimte, of dat je automatisch een keer diep uitademt.

Alles is goed. Want soms begint herstel niet met een groot plan. Soms begint het met één kleine stap.

En als jij nu denkt: ik weet echt wel wat ik nodig heb, maar ik doe het gewoon niet...

Dan wil ik dat je dit onthoudt: misschien ligt het niet aan jouw motivatie. Misschien heb je simpelweg nog niet de juiste ingang gevonden voor jouw systeem. En misschien begint herstel niet met grotere stappen, maar juist met kleinere.

Herken je dit en wil je daar eens over kletsen? Stuur me gerust een appje, een mailtje of geef me een belletje. Ik denk graag met je mee.

Liefs, Kayleigh

Van overleven naar leven

Mon, 25 May 2026 19:39:17 GMT

20 signalen die je lichaam geeft als in standje "overleven" staat

Je gaat gewoon door. Want stoppen is geen optie. Er moet voor de kinderen gezorgd worden, er liggen deadlines, er is van alles dat moet. En jij bent degene die dat regelt. Maar soms is doorgaan niet krachtig. Soms is het gewoon overleven.

In deze blog neem ik je mee in de signalen die je lichaam je geeft op het moment dat je al te lang in standje overleven staat. Want soms is het fijn om ze gewoon als lijstje te lezen. Om even te checken. Je hoofd wil die bevestiging ook wel eens: zie je nou wel, het zit niet tussen mijn oren.

Want ongetwijfeld merk je al aan van alles dat het niet helemaal lekker loopt. Alleen als je met je klachten naar de huisarts gaat, wordt er gezegd dat er niet zoveel aan de hand is. En dan ga je weer naar huis, met het gevoel dat je je aanstelt. Terwijl je lichaam je al een tijdje iets heel duidelijks probeert te zeggen.

20 signalen dat je aan het overleven bent

1. Je staat altijd aan en ontspannen lukt niet
Op de bank, onder de douche, vlak voor je slaapt. Je hoofd gaat maar door. Je to-do's schieten langs, je houdt je focus niet bij wat er op televisie is en bij de reclame pak je meteen je telefoon. Echte rust? Je weet bijna niet meer hoe dat voelt.

2. Je nek, schouders of lichaam geven steeds signalen
Die ene plek die altijd gespannen is. Die hoofdpijn die maar terugkomt. Die rug die het op het slechtste moment laat afweten. Je lichaam schreeuwt al een tijdje iets. Je hebt het alleen heel goed leren negeren, en een Paracetamol leren pakken om door te kunnen gaan

3. Je hebt een kort lontje
Geluiden, opmerkingen, je kinderen die niet luisteren. Iets kleins en je wordt al chagrijnig. Je snauwt naar je partner als die iets vraagt. En daarna voel je je rot omdat je zo reageerde. Dubbel op dus.

4. Je ademt hoog en je hartslag is steeds vaker echt voelbaar
Niet omdat er iets ergs gebeurt. Gewoon... altijd. Je sympatische zenuwstelsel is overactief door de chronische stress. Je lijf staat voortdurend in de startblokken en weet niet meer hoe het anders moet.

5. Je hoofd is vol
Concentreren lukt niet goed. Je loopt een kamer in en weet niet meer waarom. Je leest een zin drie keer opnieuw omdat hij niet binnenkomt. Je vergeet namen, afspraken, wat iemand net tegen je zei. Je hoofd zit zo vol dat er geen ruimte meer over is.

6. Alles moet perfect en onder controle
Want als jij het loslaat, gaat het mis. Dat heb je jezelf aangeleerd, zodat er geen commentaar kan komen. Dus doe je het zelf. Altijd. Ook als je er doodmoe van bent.

7. Rust nemen voelt als iets slechts doen
Even zitten triggert een stem in je hoofd die zegt wat er nog allemaal moet. Genieten zonder schuldgevoel? Wanneer was dat voor het laatst?

8. Je bent hyperalert op hoe anderen zich voelen
Eén blik en jij weet al hoe laat het is. Je past je aan nog voor iemand iets zegt. Altijd aan het scannen hoe het met iemand gaat, altijd aan het anticiperen. Het kost je ontzettend veel energie, maar je doet dit vaak zonder dat je het doorhebt.

9. Je neemt geen ruimte in

Jij past je aan. Jij schuift op. Jij houdt rekening. Maar wanneer was jij de laatste keer gewoon jezelf, zonder eerst te checken of dat wel uitkwam voor iemand anders?

10. Je pleased

Ja zeggen terwijl je nee bedoelt. Niet meer goed weten wat jouw grenzen zijn, omdat je je al zolang aanpast aan een ander. Soms voel je wel dat je ergens geen zin in hebt, maar doe je het toch maar, om gedoe te voorkomen…

11. Je grenzen bewaken lukt niet

Je weet écht wel wat je grenzen zijn. Maar ze uitspreken, of erbij blijven als iemand doorvraagt? Dat is een heel ander verhaal.

12. Je slaapt slecht of wordt altijd moe wakker

Je hebt geslapen. Uren zelfs. Maar uitgerust opstaan? Je begint de dag al met een tekort dat je de rest van de dag aan het inhalen bent.

13. Je lichaamstemperatuur doet raar

Snel koud, dan weer warm, zonder aanleiding. Koude handen, koude voeten. Je lijf zorgt eerst voor de vitale organen en de rest mag het uitzoeken. Een duidelijk teken dat je zenuwstelsel overactief is en jij aan het overleven bent.

14. Je immuunsysteem is uit balans

Regelmatig niet fit of ziek. Verkoudheden die langer duren. Wondjes die langzaam helen. Je lijf heeft al zijn reserves al lang ergens anders voor ingezet.

15. Je hebt last van oorsuizen

Dat constante geruis. Soms op de achtergrond, soms harder. Gehoortesten wijzen niks uit. 'Het zal wel stress zijn' krijg je te horen. En ja, dat klopt. Maar dat maakt het niet minder vervelend.

16. Je leidt jezelf af om maar niet te hoeven stilstaan

Scrollen. Series. Bezig blijven. Niet omdat het zo fijn is, maar omdat stilzitten ruimte geeft aan dingen die je liever even niet voelt.

17. Je stelt dingen uit die je voor jezelf belangrijk vindt

Dat boek. Die wandeling. Dat ene wat jou energie geeft. Het komt er nooit van. Eerst alles en iedereen, dan jij. En jij komt er meestal niet meer aan toe.

18. 's Avonds laat ben je opeens druk met vanalles, terwijl je overdag al op was

Eindelijk rust. Eindelijk even niemand die iets van je wil. Dus blijf je op, ook al weet je dat je morgen weer moe begint. Dit is jouw enige moment. En dat voelt fijn en lastig tegelijk.

19. Hulp vragen is geen optie

Dat voelt als toegeven dat je het niet aankan. En dat past niet in het plaatje dat je al jaren overeind houdt.

20. Je doet mee maar voelt je nergens echt bij

Je lacht, je praat, je bent er. Maar vanbinnen is er een afstand. Alsof je naar jezelf kijkt van een afstandje. Je weet niet goed meer wie je bent als je niet voor iemand zorgt of iets moet presteren.

Dit heb ik zelf allemaal voorbij zien komen

Deze signalen ken ik niet alleen uit mijn praktijk. Ik heb ze zelf ook gehad, jaren lang, zonder dat ik doorhad dat mijn lichaam me iets probeerde te vertellen. En ik weet hoe normaal het voelt om gewoon door te blijven gaan.

Van overleven naar leven

Veel vrouwen hebben een groot deel van deze signalen vastzitten in hun systeem. Maar ze hebben nooit goed geleerd om ernaar te luisteren. Ze zijn zich niet bewust dat die signalen iets duidelijk proberen te maken: hé, stop. Wat je nu doet, zorgt er straks voor dat je niet meer verder kunt.

Ze zien het eerder als iets vervelends dan als iets waar ze naar kunnen luisteren om andere keuzes te gaan maken. En dat is niet gek. We leven in een maatschappij waarin het normaal is om door te gaan, altijd beschikbaar te zijn, altijd klaar te staan. Waarin we constant worden platgegooid met prikkels en de boodschap dat meer altijd beter is.

Dus wat doen we? We pushen onszelf, negeren signalen en gaan door.

Collectief zijn we een burn-out maatschappij geworden...

Hoe ga je in zo'n maatschappij, waarin dit genormaliseerd is, terug van overleven naar leven?

NEI-therapie kan hierin een zacht antwoord zijn

Wat ik zelf ontzettend fijn vind aan deze vorm van therapie is dat je niet lang hoeft te praten om wél tot de kern van de klacht te komen. We kijken vanuit het onderbewustzijn wat er speelt. Want emoties die gevoeld worden maar niet verwerkt kunnen worden, worden opgeslagen in het systeem. In het celgeheugen. In het onderbewustzijn. En we handelen voor 95% vanuit dat onderbewustzijn.

Dus handelen we grotendeels vanuit oude pijn, oude herinneringen en oude emoties, zonder dat we het doorhebben.

Omdat we met NEI-therapie in de kern kijken wat er speelt en die oude emotie loslaten, hoeft de klacht er uiteindelijk ook niet meer te zijn. Oude emotie wordt losgelaten, klacht vermindert of verdwijnt. Laagje voor laagje stap je zo uit het overleven en ga je weer leven. Voelen, grenzen bewaken, in je kracht staan.

Ik ben zelf die vrouw geweest die aan het overleven was. En nu ben ik aan het leven. Ik voel mijn grenzen en bewaak ze. Ik please niet langer, maar handel vanuit wat goed voelt voor mij. Ik volg mijn eigen unieke energie. En dat, lieve vrouw, is voor jou ook mogelijk.

Herken jij jezelf in deze signalen?
Als je denkt: shit, het is net of zij in mijn hoofd zit... laten we dan kennismaken. Laagdrempelig. Gewoon om eens te kletsen. Omdat ik weet hoe jij je voelt, hoe zwaar dat is. En ik je kan helpen om daar bovenuit te komen.

Liefs,

Kayleigh

Je bent niet lui, je bent aan het overleven...

Thu, 21 May 2026 08:49:50 GMT

Je bent aan het overleven. En al een hele tijd.
Misschien wel weken, maanden of zelfs jaren.

Dagen waarin je over je eigen grens heen gaat. Waarin je ja zegt tegen de ander en nee tegen jezelf. Waarin je pleased, klaar staat, zorgt en regelt.
Je gaat door, op wilskracht. Vanuit een gevoel van moeten of omdat je dit hebt meegekregen vanuit huis. Of misschien wel omdat je bang bent dat als je aangeeft dat je niet meer kunt helpen of wilt helpen, andere mensen jou laten vallen.

En om die reden blijf je doen wat je altijd deed. Ten koste van jouw eigen energie.

Je lichaam fluistert

Je lichaam fluistert al een hele tijd in milde signalen dat er iets moet veranderen.

Signalen als hoofdpijn die steeds terug komt.
Hormonale disbalans klachten die elke maand de kop op steken.
Het korte lontje, het onrustige slapen en altijd maar moe wakker worden.
De spanning die je al een hele tijd voelt in je nek en schouders.
Die onverklaarbare blaasontsteking die soms ineens weer terug komt.
De focus die je mist bij het lezen van de mail, boek of in een gesprek.
Of die gedachten die eindeloos door je hoofd heen spoken...
Dat vage, onrustige gevoel als je op de bank zit.

Om dat even niet te voelen ga je jezelf afleiden. Je zorgt dat je altijd bezig bent. Maakt niet uit met wat.
En als je even niet bezig bent, kijk je het ene programma na het andere en schrik je aan het eind van de avond dat het ineens 23:00 is. 'Verdorie, ik had mezelf voorgenomen om op tijd naar bed te gaan...'

In bed lukt het ook niet echt om je rust te vinden en blijf je maar draaien en malen.
En elke ochtend word je moe wakker...

Je sleept jezelf door je dagen heen en gaat maar door, en door, en door... Maar voor hoe lang nog?

Je zit vast in oude patronen

En daar ben jij je echt wel bewust van. Maar je weet gewoon niet hóe je die moet doorbreken. Je hebt ook echt wel een poging gedaan om het anders te doen. Om beter voor jezelf te zorgen, gezonder te eten, minder te snaaien, meer te bewegen. Eerder naar bed... Die ademhalingsoefening die je voorbij had zien komen op instagram of facebook hielp enigszins maar was niet die quick fix waar je op hoopte...
De huisarts zegt dat je overspannen bent en gewoon rustig aan moet doen. Maar hoe dan?

Dus... hoe in godsnaam doorbreek je die oude patronen van altijd maar doorgaan??

Dit was mijn verhaal

Dat is een vraag die ik zelf lang gesteld heb, want ik zat in precies dit soort patronen vast van altijd maar doorgaan en mijn grenzen negeren. Ik had last van allerlei vage klachten, ik was chronisch vermoeid, had altijd last van mijn nek en schouders, meerdere dagen in de week hoofdpijn, ik voelde mij altijd opgejaagd en onrustig en had moeite met écht ontspannen. Ik was altijd bezig met van alles en nog wat.
Eigenlijk gewoon zodat ik niet hoefde te voelen hoe moe ik eigenlijk was, maar ook om bepaalde pijnlijke emoties niet te hoeven voelen. Totdat mijn lichaam zei: "Stop" en ik instortte...

'Hoe doorbreek ik dit?'

Op die vraag heb ik inmiddels een heel helder antwoord: Ga naar de kern van je patronen.
Naar het onderbewustzijn. Daar ligt de oplossing.

Want wat ik niet wist is dat we elke dag voor 95% handelen zonder er al te veel bij na te denken. Onbewust, zodat ons brein energie bespaart. Maar daar liggen alle oude emoties, herinneringen en pijnen opgeslagen. En zitten dus ook die patronen vastgeroest.

Dat werkt zo: Je lichaam slaat emoties op als ze nergens heen kunnen. In je cellen, je organen. En hoe langer die emoties daar vastzitten, hoe meer klachten je ervaart. Je lichaam probeert je al die tijd iets te vertellen. Alleen heb je nooit geleerd om daar naar te luisteren. Of wist je gewoon niet hoe.

Ik kan je helpen om hier uit te komen

Want met NEI — Neuro Emotionele Integratie, gaan we alle oude pijnen en emoties die opgeslagen liggen en voor klachten zorgen, onderzoeken en doorbreken. Dat doe ik met behulp van een energetisch meetinstrument, de biotensor. Een gevoelig instrument die de kleinste trillingen oppikt van je systeem.

Dit is een zachte, laagdrempelige vorm van therapie. En zonder lang praten, zonder terug te moeten naar situaties, kun je die emoties dus loslaten. Doordat je die emoties in de kern loslaat, zal de klacht minder of niet meer aanwezig zijn. En zul je dus ook op die manier patronen van bijvoorbeeld het overleven, doorbreken.

Het kan écht anders...

Ben jij het zat om vast te zitten in die oude patronen van doorgaan, pushen, altijd moe zijn en fysieke en mentale klachten te hebben?

Laten we dan kennismaken. Vrijblijvend. Ik vertel je in dat gesprek precies hoe ik jou kan helpen om die patronen te doorbreken.

Want het kan écht anders. Ik heb het zelf gevoeld.

Liefs, Kayleigh

Sta jij voor anderen klaar vanuit een oud patroon?

Mon, 18 May 2026 12:00:21 GMT

Laatst las ik iets over vrouwen die altijd voor anderen klaar staan.

Die altijd behulpzaam zijn, overal ja op zeggen, geen vraag te gek is. Ze doen het.

Dit lijkt op zich een mooie kwaliteit. Het is aardig, lief, behulpzaam. Mensen vinden het fijn, kunnen altijd op jou rekenen.

Maar er ligt hier ook een diepe valkuil onder.

En misschien wel meer dan dat...

Aan "het altijd voor anderen klaarstaan" zit denk ik twee kanten

Want op het moment dat je altijd voor een ander klaar staat, altijd ja zegt en altijd doorgaat, maar ook nog goed voor jezelf zorgt, je grenzen bewaakt en ook nee kunt zeggen op het moment dat het te veel is, dan behoud je je energie.

Maar sta je klaar voor anderen om gezien en gehoord te worden, voor erkenning en goedkeuring? Om aardig gevonden te worden of uit angst voor afwijzing? Dan kost dit onbewust ontzettend veel energie. Het kost je uiteindelijk jezelf...

En ik vind het mooi om hier wat dieper op in te gaan.

Want waarom kiezen we hier voor als we er op leeg lopen?

Het begint vaak bij de basis

Dit kan komen door iets wat we van thuis hebben meegekregen: voor anderen klaarstaan is belangrijk. Of je bent egoïstisch als je anderen niet helpt.

Maar het kan ook komen omdat liefde voorwaardelijk was. Als we iets voor de ander deden, dan kregen we iets terug. Dan werden we beloond, dan kregen we een knuffel of complimentje. Dan werden we gezien. Als je vanuit die hoek altijd voor anderen klaar staat, lieverd, dan val je uiteindelijk om.

En daar wil ik even bij stilstaan.

Want dit is niet iets wat je bewust kiest. Dit is iets wat je als kind hebt geleerd. Als overlevingsstrategie.

Gabor Maté, een arts en trauma-expert die hier prachtig over schrijft, beschrijft hoe ieder kind twee diepe behoeften heeft: hechting én authenticiteit. Verbinding met de mensen om je heen, én de ruimte om jezelf te zijn. Maar wat gebeurt er als die twee met elkaar botsen? Als jouw echte gevoelens, jouw boosheid, jouw verdriet, jouw grenzen, thuis niet welkom waren?

Dan kiest een kind altijd voor de hechting.

Want zonder die verbinding overleven we het letterlijk niet als kind.

Dus stoppen we een deel van onszelf weg. We leren om lief te zijn, om te helpen, om geen last te zijn. We worden klein, zodat de liefde groter kan zijn.

Dat patroon zit onbewust vast in je systeem en draag je altijd bij je, ook als volwassene

Ben jij degene die altijd klaarstaat. Die nooit te veel vraagt. Die zegt "het gaat goed" terwijl dat helemaal niet zo is. Die de behoeften van anderen voelt nog voor ze zijn uitgesproken, maar haar eigen behoeften al jaren niet meer serieus neemt.

Het voelt misschien als een keuze. Maar eigenlijk is het een oud antwoord op een oude angst.

De angst om afgewezen te worden. De angst dat je er niet toe doet als je niet nuttig bent. De angst dat liefde verdwijnt als jij te veel ruimte inneemt.

Laten we dit vanuit een andere hoek bekijken:

In Human Design heeft ieder mens een uniek energieprofiel. Jouw energetische blauwdruk van hoe jouw energie van nature werkt. En wat ik keer op keer zie bij de vrouwen in mijn praktijk is dat ze al jaren onbewust tegen hun eigen energie in leven.

Want misschien ben jij van nature iemand die niet continu beschikbaar is. Iemand wiens energie niet voor iedereen bedoeld is, maar selectief, diep en gericht. Of iemand die van nature meer ontvangt dan geeft, maar die zichzelf al jaren in de rol van gever bevindt.

Als je open centra hebt in je Human Design chart, dan ben je extra gevoelig voor de energie van mensen om je heen. Je pikt andermans angst en stress sneller op, andermans emoties, behoeften...En omdat dat zo vertrouwd voelt, van jongs af aan al, lijkt het alsof het van jou is.

Maar het is vaak niet iets van jou.

En als je daar jarenlang vanuit leeft, vanuit de verwachtingen van anderen, vanuit die oude angst voor afwijzing, vanuit het idee dat jouw waarde zit in wat je doet voor anderen, dan raakt je zenuwstelsel uitgeput. Dan raakt jíj uitgeput.

Niet omdat je zwak bent. Maar omdat je al zo lang niet meer vanuit jezelf leeft.

De weg terug begint niet met harder je best doen.

Het begint met bewustwording van je patronen. En vanuit daar andere keuzes te maken.

Met de vraag: voor wie doe ik dit eigenlijk?

En als het antwoord ergens diep van binnen is: "omdat ik bang ben dat ze me anders niet meer lief vinden"... dan is dat het moment om even stil te staan.

Niet om jezelf te veroordelen. Want dit patroon heeft je ooit beschermd. Het heeft je door moeilijke momenten heen geholpen.

Maar het heeft zijn tijd gehad.

En jij mag nu leren om ook voor jezelf klaar te staan.

Want je kunt nog steeds voor anderen klaarstaan. Daar hoef je echt niet mee te stoppen. Als je maar weet waarom je het doet. En als het maar niet ten koste gaat van jouw energie.

Dit hoeven niet direct grote momenten te zijn. Je hoeft niet gelijk drie uur lang te mediteren op een berg. Het kan heel klein beginnen. Bewust je kopje thee of koffie drinken. Even uit het raam staren. Tegen jezelf zeggen dat je rust mag nemen.

Het kan met lichaamsgerichte oefeningen of bewuste ademhaling, wat écht direct helpt om je zenuwstelsel te kalmeren.

En weet dit: kleine stapjes zijn ook stapjes. Zeker als je al jarenlang aan het overleven bent.

Als jij degene bent die altijd voor anderen klaarstaat, maar jezelf daarmee op de laatste plaats zet, dan heb ik één kleine vraag voor jou om eens rustig over na te denken: Wat heb ík vandaag nodig?

Niet wat er van je verwacht wordt. Niet wat handig is voor een ander. Maar wat jij nodig hebt. Al is het maar vijf minuten voor jezelf.

En als je merkt dat je bij die vraag even moet nadenken, dat je het antwoord eigenlijk niet zo goed weet... dan is dat misschien wel het teken dat het tijd is om daar wat meer aandacht aan te geven.

Ik help je daar graag bij. In een vrijblijvend kennismakingsgesprek kijken we samen waar jij nu staat, wat jou tegenhoudt en wat er nodig is om weer wat meer ruimte voor jezelf te maken.

Geen verplichtingen of grote stappen. Gewoon een eerlijk gesprek.

Zodra je hoofd je kussen raakt, begint het ratelen in je hoofd

Thu, 30 Apr 2026 08:39:08 GMT

Je bent moe. Echt moe. De dag zit erop, de kinderen liggen in bed, de afwas staat in de vaatwasser en jij mag eindelijk ook gaan liggen.

Eindelijk.

Je trekt het dekbed over je heen, sluit je ogen en dan… begint het.

De boodschappenlijst van morgen.
Dat ene mailtje dat je nog niet hebt beantwoord.

Dat wat je zei tijdens die vergadering, was dat eigenlijk wel handig?

De afspraak die je bijna vergeten was.
De verjaardag volgende week. En o ja, je moest ook nog even…

Je bent uitgeput, maar je hoofd? Die blijft maar doorratelen...

Dit is wat er in je lichaam gebeurt

Het frustrerende is: hoe meer je probeert te stoppen met denken, hoe harder je hoofd zijn best doet.

Alsof er iemand net de televisie op z'n hardst zet, precies op het moment dat jij stilte wil.

Veel vrouwen in mijn praktijk herkennen zichzelf in dit verhaal.

Ze hebben van alles al geprobeerd om hun hoofd tot rust te brengen,
maar de to-do's blijven door hun hoofd schieten.

Met als gevolg: urenlang naar het plafond staren en liggen woelen in bed.

En dit heeft alles te maken met een zenuwstelsel dat te veel aan staat.

Niet per se met iets wat je verkeerd doet, maar met chronische overbelasting van je systeem.

Overdag sta je aan. Je werkt, zorgt, regelt, schakelt. Je lichaam staat in de actiestand, je sympathische zenuwstelsel doet z'n werk. Dat is prima, dat is wat het moet doen.

Maar 's avonds, als jij wil ontspannen, hoort je lichaam automatisch over te schakelen naar de parasympatische stand. De ruststand. Die waarbij je ademhaling rustiger wordt, je spieren losser, en je hoofd stiller.

Alleen… bij veel vrouwen met chronische stress gebeurt die overschakeling niet meer vanzelf.

Je zenuwstelsel weet niet meer zo goed hoe het de "aan"-knop los moet laten. Het blijft scannen, het blijft alert en klaar voor het volgende wat er mogelijk mis kan gaan. En je hoofd doet gewoon mee.

Het heeft niets met wilskracht te maken

Want je hoofd 's avonds uitzetten is geen kwestie van even besluiten om te stoppen met nadenken.

Dat is iets wat ik mijn cliënten ook vertel, en wat ik zelf ook had moeten horen toen ik midden in mijn burn-on zat. Want ik herkende dit precies.

Zodra mijn hoofd het kussen raakte, begon de chaos in mijn hoofd.

De to-do's waar ik die dag niet aan toegekomen was.

De dingen die nog op de planning stonden.

Afspraken die over twee weken pas waren, maar waar ik 's nachts al vast over nadacht.

Mijn hoofd maakte overuren op het moment dat ik het het hardst nodig had om even niets te doen.

En de volgende ochtend? Dan ging mijn wekker en bleef ik snoozen.

Nog vijf minuutjes. En nog vijf. Uit bed komen voelde als een opgave, terwijl de dag nog niet eens begonnen was. Ik werd moe wakker, na een nacht die naar mijn idee zo voorbij was.

Dat is ook iets wat ik veel terug hoor van vrouwen in mijn praktijk.

Het zijn eigenlijk twee kanten van hetzelfde probleem: je hoofd laat je 's avonds niet los, en je lichaam heeft daardoor 's nachts nooit echt kunnen herstellen.

Geen wonder dat je 's ochtends het gevoel hebt dat je net zo goed was blijven liggen.

Ik dacht lange tijd dat ik gewoon moest leren ontspannen.

Alsof het een kwestie van wilskracht was.

Maar wilskracht helpt niet als je zenuwstelsel al jarenlang in een patroon zit. Dan kun je jezelf wel zeggen dat je moet ontspannen, maar je lijf gelooft je gewoon niet meer.

Wat er vaak onder zit, zijn patronen en onverwerkte emoties die zich hebben opgeslagen in je lichaam.

Je hoofd maakt 's avonds overuren, omdat het overdag nooit echt de kans heeft gekregen om te landen.

Alles wat je voelde, maar niet de ruimte gaf, komt dan naar boven. Op het moment dat je eindelijk stilligt.

Met NEI-therapie werk ik met vrouwen aan precies dit stukje. Niet door er eindeloos over te praten, maar door in het onderbewustzijn te kijken wat er vastgezet zit.

Welke emoties, overtuigingen of patronen ervoor zorgen dat jouw systeem maar niet tot rust wil komen.

En die mogen dan, heel zachtjes weer losgelaten worden. Zodat er ruimte onstaat in het systeem om weer te zakken. Om weer te leren ontspannen.

Vrouwen die bij mij in de praktijk komen met slaapproblemen merken vaak al na een paar sessies dat ze makkelijker in slaap vallen. Niet omdat ze iets anders zijn gaan doen voor het slapengaan, maar omdat er iets van binnen verschuift.

Wist je dat je lichaam een ingebouwd reset-knopje heeft?

Het heet de fysiologische zucht, en het mooie is: je doet het al automatisch op het moment
dat je in slaap valt.

Maar je kunt dit natuurlijk ook bewust in gaan zetten.

Ga rustig in je bed liggen.

Adem rustig in door je neus.
Adem dan nog een keer kort in, een klein extra teugje bovenop die eerste ademhaling.

En adem daarna lang en langzaam uit, alsof je zacht zucht.

Herhaal dit drie tot vijf keer.

Die dubbele inademing opent je longblaasjes en geeft je lichaam direct het signaal dat het mag ontspannen. Je hartslag daalt, je spierspanning neemt af, je hoofd wordt stiller. Je parasympatische zenuwstelsel, jouw interne "ontspanningsknop" gaat aan.

Het is klein. Maar je lichaam kent dit al. Je hoeft het alleen maar bewust te doen.

Herken jij dit, dat je moe bent, maar je hoofd gewoon niet stopt?
Ik hoor het zo vaak. En ik weet zelf ook hoe uitputtend dat is.

Als je wil weten of NEI-therapie iets voor jou kan betekenen, stuur me gerust een berichtje, dan kijken we samen wat je nodig hebt.

Liefs, Kayleigh

Chronische stress bij vrouwen: waarom het niet normaal is en wat je eraan kunt doen

Thu, 19 Mar 2026 18:16:07 GMT

Voel jij je vaak moe, gespannen of gejaagd? Heb je last van spanning in je nek en schouders, regelmatig hoofdpijn of andere (vage) fysieke klachten?

Merk je dat je hoofd maar doorgaat, ook als je even wilt ontspannen? Je bent niet alleen. Chronische stress komt veel voor bij vrouwen.

Stress is overal, maar is het normaal?

Herken jij dit bij jezelf?

Je agenda zit vol. Werk, afspraken met vriendinnen, een verjaardag in het weekend. Tussendoor sporten, boodschappen doen, het huishouden.

Alles lijkt leuk, maar het voelt vaak als te veel.

Je merkt het aan je lichaam: je bent moe, maar gaat door op karakter en wilskracht. Je hoofd blijft maar aanstaan, zelfs als je ’s avonds op de bank zit. Alle lijstjes en dingen die je deze week moet doen, blijven door je hoofd gaan. Spanning in je nek en schouders is voelbaar.

En je zegt tegen jezelf:

“Ja, het is druk… maar ook wel gezellig.”

Dit is precies waar het vaak misgaat.

Veel vrouwen herkennen dit niet als stress. Het wordt vaak gebagatelliseerd. Je omgeving zegt:

“Het hoort erbij.”

“Het is gewoon een drukke periode.”

“Je moet gewoon even wat rustiger aan doen.”

Ja, stress op zich is gezond. Je lichaam is gemaakt om af en toe aan te staan. Maar daarna hoort er ook rust te komen. Bij veel vrouwen gebeurt dat herstel helaas niet meer.

Wanneer stress klachten veroorzaakt

Langdurige stress kan leiden tot allerlei klachten, zoals:

Slecht slapen of moe wakker worden

Hoofdpijn

Nek- en schouderpijn

Kort lontje, sneller geïrriteerd

Hormonale klachten

Vaak wuif je deze klachten nog weg, neem je een paracetamol of praat je het goed. Maar eigenlijk zegt je lichaam: “Stop even. Ontspan. Je mag op de rem gaan.”

Wat er in je lichaam gebeurt bij chronische stress

Je lichaam werkt heel logisch:

Je hebt een systeem dat je aan zet → de actiestand

Je hebt een systeem dat zorgt voor rust en herstel

Dit zijn je sympathische en parasympathische zenuwstelsel. Ze worden beïnvloed door je amygdala, jouw alarmsysteem in je hersenen.

In geval van gevaar is dit systeem handig: plotseling remmen in de auto, je spieren aanspannen, alert zijn.

Daarna hoort je lichaam weer tot rust te komen.

Bij veel vrouwen staat de actiestand echter continu aan door chronische stress. De amygdala is overgevoelig geworden. Je zenuwstelsel blijft alert, je brein blijft scannen: “Moet ik iets doen? Moet ik opletten?”

En daardoor komt je lichaam niet meer in een echte ruststand.

Herkenning uit de praktijk

Veel vrouwen bij mij in de praktijk herkennen dit:

Thuis na een drukke dag: je ploft op de bank, denkt “eindelijk rust”, maar voelt nog steeds spanning in je schouders. Je pakt je telefoon en je hoofd blijft doorgaan.

’s Avonds in bed: je ligt moe, maar je gedachten blijven malen. Je draait en woelt. De volgende ochtend word je moe wakker.

Het klinkt misschien herkenbaar voor jou.

Waarom rust nemen niet altijd helpt

Je denkt misschien: “Ik moet gewoon wat meer rust nemen.”

Dat dacht ik ook tijdens mijn burn-on. Maar zo simpel is het vaak niet.

Als je zenuwstelsel al zo lang “aan” staat, weet je lichaam niet meer automatisch hoe te ontspannen. Het is alsof die ontspanningsknop een beetje vastzit en niet vanzelf teruggaat.

Positieve resultaten uit de praktijk

Een paar voorbeelden van vrouwen die mijn traject hebben gevolgd:

Vrouw 1: Lange tijd burn-on klachten, chronische overbelasting. Na vier sessies ervaarde ze weer rust in haar lichaam, mentale helderheid en durfde ze haar grenzen aan te geven. Ze zat weer lekker in haar vel.

Vrouw 2: Altijd aan het pleasen, ging continu over haar grenzen heen. Door NEI en Human Design kreeg ze inzicht in haar energie en kon ze de pleaser loslaten. Ze voelt nu haar grenzen beter en haar energie blijft stabieler.

Vrouw 3: Heel onzeker, altijd op scherp, last van chronische stress. Na vier sessies staat ze steviger, voelt meer rust en heeft weer focus in haar hoofd.

Mijn persoonlijke ervaring

Ik was zelf jarenlang in een burn-on voordat ik een burn-out kreeg. Altijd “aan”, moe, gespannen, maar toch doorgaan.

Nu ervaar ik:

Rust in mijn hoofd en lichaam

Inzicht in wat ik nodig heb en handelen daarnaar

Stabiele energie en een langer lontje

Meer plezier en blijdschap, echt genieten van kleine dingen

Niet omdat mijn leven minder druk is, maar omdat mijn lichaam weer kan ontspannen.

Kleine stapjes naar meer rust

Dit kan jij ook! Met kleine oefeningen kun je je lichaam een seintje geven dat het mag ontspannen.

Je kunt je amygdala, jouw alarmsysteem, weer kalmeren. Alsof je de code kent van je alarmsysteem. Daardoor voel je je:

Rustiger

Minder gejaagd

Meer “aan uit”

En je krijgt een helderder hoofd

Doe deze ademhalingsoefening

Leun even achterover en sluit je ogen.

Adem rustig in door je neus.

Voel je buik omhoog komen.

Houd even vast.

Adem langzaam uit, langer dan je inademing.

Herhaal 5 keer.

Merk eens op wat er gebeurt:

Misschien zakken je schouders een beetje

Misschien wordt het iets rustiger in je hoofd

Het is klein, maar dit is waar herstel begint.

Jij kunt dit ook

Herken je jezelf hierin? Weet dan: dit hoeft niet zo te blijven.

Je lichaam kan herstellen

Je kunt weer rust voelen

Je kunt weer lekker in je vel zitten

En je hoeft het niet alleen te doen.

Stuur me gerust een berichtje om te kletsen over wat ik voor jou kan betekenen.

Waarom je blijft piekeren en gespannen bent. De rol van de Amygdala in je brein

Fri, 06 Mar 2026 18:07:01 GMT

Waarom je blijft piekeren en gespannen bent. De rol van de Amygdala in je brein

Ons zenuwstelsel. Wat zit dat toch interessant in elkaar, vind je niet?

Constant scant ons brein of we veilig zijn. Of we alert moeten zijn en aan moeten staan. Dat we in de actiemodus moeten zijn. Of dat we veilig zijn en rust kunnen nemen. Om te ontladen van de dag en weer op te laden voor een nieuwe.

Wat ik hier zo fascinerend aan vind, is dat dit allemaal onbewust gebeurt. Je hoeft hier geen moeite voor te doen. Je brein en je zenuwstelsel regelen dit automatisch voor je. En hoe meer ik mij hier in verdiep, hoe interessanter het wordt.

Want ons brein is ontzettend gevoelig voor stress. En dan met name voor langdurige stress. Meerdere delen van het brein zijn hier namelijk actief bij betrokken. Een belangrijke speler daarin is de Amygdala.

De Amygdala kun je zien als een soort alarmsysteem in je brein. Dit kleine gebiedje scant voortdurend of er gevaar dreigt. Op het moment dat de Amygdala een dreiging waarneemt, stuurt hij direct een signaal naar het autonome zenuwstelsel.

Daardoor wordt het sympathische zenuwstelsel geactiveerd.
Het deel van je zenuwstelsel dat zorgt voor een stressreactie in je lichaam.

Je lichaam maakt zich dan klaar om te reageren. Je spieren spannen zich aan, je ademhaling versnelt en je wordt alerter. Dit gebeurt razendsnel en grotendeels automatisch.

Denk bijvoorbeeld aan het moment dat je in de auto zit en de bestuurder voor je plotseling remt. Nog voordat je er bewust over nadenkt, trap jij al op de rem. Dat is je zenuwstelsel dat razendsnel reageert om je te beschermen. Zodra het gevaar geweken is, gebeurt er iets anders. Dan wordt het parasympatische zenuwstelsel actief.

Dit deel van je zenuwstelsel zorgt ervoor dat je lichaam weer kan ontspannen. Je ademhaling zakt, je spieren ontspannen zich en de spanning in je lichaam neemt af.

Zo hoort het zenuwstelsel eigenlijk te werken. Een korte activatie wanneer dat nodig is, gevolgd door ontspanning wanneer het gevaar voorbij is.

Maar bij veel mensen werkt dit systeem niet meer helemaal in balans.

Wanneer de Amygdala overactief raakt

Bij langdurige stress kan de Amygdala namelijk gevoeliger worden voor prikkels.

Door schermen, meldingen, constant bereikbaar moeten zijn, een volle agenda en allerlei externe prikkels, krijgt het brein steeds opnieuw signalen dat het alert moet zijn.

De Amygdala raakt daardoor als het ware overgevoelig. Het alarmsysteem gaat sneller af, ook wanneer er eigenlijk geen direct gevaar is.

Niet alleen wat er in je omgeving gebeurt kan de Amygdala activeren. Ook emoties spelen hierin een belangrijke rol.

Emoties die je op dit moment ervaart kunnen je systeem activeren. Maar ook oude emoties die ooit niet goed verwerkt zijn, kunnen nog opgeslagen liggen in je systeem.

Wanneer je later een situatie meemaakt die lijkt op een eerdere ervaring, kan de Amygdala opnieuw reageren alsof er direct gevaar is. Zelfs wanneer dat in werkelijkheid niet zo is.

Ook generatiebelasting kan hierin meespelen. Stresspatronen en onverwerkte emoties van ouders of grootouders kunnen onbewust invloed hebben op hoe gevoelig jouw systeem reageert op stress.

Je zenuwstelsel reageert dan sneller alsof er gevaar is, terwijl dat er op dat moment niet per se hoeft te zijn.

Waarom je blijft piekeren en je hoofd constant aan staat

Veel vrouwen vragen zich af waarom ze maar blijven pieken, zelfs als ze willen ontspannen. Wat veel mensen niet weten, is dat piekeren vaak een poging van je brein is om controle te krijgen.

Wanneer de Amygdala een dreiging signaleert, wordt niet alleen je stresssysteem geactiveerd. Ook het denkende deel van je brein gaat harder werken. Je brein probeert oplossingen te bedenken om ervoor te zorgen dat je veilig blijft.

Daardoor ga je situaties analyseren. Je denkt gesprekken opnieuw door. Of je piekert over wat er allemaal mis zou kunnen gaan. Je brein probeert je eigenlijk te beschermen.

Alleen wanneer de Amygdala overactief is, blijft dit systeem constant zoeken naar mogelijke dreiging. Daardoor blijft je hoofd bezig en wordt het steeds moeilijker om echt tot rust te komen.

Wat langdurige stress met je lichaam doet

Wanneer je langere tijd stress ervaart, raakt het zenuwstelsel gewend aan een staat van alertheid.

Je systeem leert als het ware dat aan staan de normale toestand is.

Veel vrouwen die in een burn-on terechtkomen herkennen dit. Ze functioneren nog wel. Ze werken, zorgen voor hun gezin en regelen alles wat er geregeld moet worden. Van buiten lijkt het misschien alsof alles goed gaat. Maar van binnen voelt het anders.

Je hoofd staat continu aan. Ontspannen lukt nauwelijks. Je voelt onrust in je lichaam. Je slaapt minder diep en wordt moe wakker. Je merkt dat je sneller geïrriteerd raakt of emotioneler reageert dan je eigenlijk zou willen.

Blijf je ondertussen maar doorgaan en jezelf pushen, je grenzen negeren, anderen boven jezelf plaatsen en pleasen uit angst om het niet goed te doen, dan raakt je systeem steeds verder uit balans.

Veel van dit gedrag is geconditioneerd. Misschien heb je geleerd dat je pas rust mag nemen wanneer al je taken gedaan zijn. Of dat je het gevoel hebt dat je rust eigenlijk niet verdient.

Maar op die manier blijf je je systeem steeds opnieuw overbelasten.

En zo zak je langzaam maar zeker steeds verder in een burn-on. De functionerende burn-out.

De stressloop waar veel mensen in vast zitten

Veel mensen zitten onbewust vast in een soort loop.

Ze voeden hun brein de hele dag met prikkels. De Amygdala detecteert een vorm van dreiging of stress.
Het zenuwstelsel reageert daarop met spanning en alertheid.

En zonder dat ze het doorhebben, houden ze zo hun eigen klachten in stand.

Gelukkig kunnen we dat patroon doorbreken.

En dat begint bij bewustwording. Wanneer je begrijpt wat er in je lichaam gebeurt, kun je ook andere keuzes gaan maken.

Wat helpt om de Amygdala te kalmeren

Het mooie van ons zenuwstelsel is dat het flexibel is. Je kunt je systeem trainen om weer vaker naar rust te schakelen. Wanneer je het parasympatische zenuwstelsel activeert, geef je je brein het signaal dat het veilig is. Daardoor kan de Amygdala tot rust komen. Een paar eenvoudige manieren om dat te doen zijn bijvoorbeeld:

Adem rustig in door je neus. Neem daarna nog een klein extra ademteugje. En blaas vervolgens langzaam uit door je mond, alsof je zachtjes een kaars uitblaast. Deze manier van ademen helpt je lichaam om sneller naar ontspanning te schakelen.

Wandelen, yoga of rustig stretchen. Beweging helpt opgebouwde spanning uit je lichaam los te laten.

Geuren hebben een directe verbinding met het limbisch systeem in je brein, waar ook de Amygdala onderdeel van is. Rustige geuren zoals lavendel kunnen helpen om je zenuwstelsel sneller te laten ontspannen.

En misschien wel de belangrijkste: bewust vertragen. Even zitten zonder telefoon. Een paar minuten met je aandacht bij je ademhaling. Of simpelweg een moment nemen om uit het tempo van de dag te stappen.

Het zijn kleine momenten, maar ze geven je zenuwstelsel wel de kans om te herstellen.

Hoe NEI-therapie kan helpen

Soms lukt het niet om die rust terug te vinden, omdat er diepere patronen onder liggen.

Oude emoties die nooit goed verwerkt zijn. Overtuigingen waardoor je altijd maar doorgaat. Patronen waarin je jezelf steeds op de laatste plek zet.

Met NEI-therapie onderzoeken we waar die stressreactie in jouw systeem vandaan komt. Door onderliggende blokkades los te laten, kan je zenuwstelsel weer meer balans vinden.

Zodat je hoofd rustiger wordt, je lichaam kan ontspannen en je weer merkt hoe het voelt om echt lekker in je vel te zitten.

Je hoeft niet vast te blijven zitten in deze stressloop. Bewustwording is de eerste stap. Door te begrijpen wat je Amygdala doet en hoe je zenuwstelsel reageert, krijg je ruimte om anders te kiezen.

Kleine momenten van rust, ademhalingsoefeningen, bewuste beweging of geuren kunnen al helpen om je hoofd te kalmeren en je lichaam weer ontspannen te voelen.

Wil je hier dieper mee aan de slag en ontdekken wat in jouw systeem speelt? Met NEI-therapie onderzoeken we de onderliggende blokkades en leer je hoe je je Amygdala minder reactief maakt. Zo kun je weer écht ontspannen, beter slapen en je hoofd en lichaam in balans ervaren.

Van burn-out naar een eigen praktijk: mijn reis als NEI-therapeut

Fri, 13 Feb 2026 20:18:27 GMT

Toen NEI-therapie begin januari 2024 op mijn pad kwam tijdens mijn burn-out, voelde ik een golf van energie door mij heen gaan. Een bruisende bal van energie in mijn onderbuik. Ik ging AAN van NEI en voelde aan alles dat ik de opleiding tot NEI-therapeut wilde volgen. Al snel volgde het verdiepingsdeel van NEI en waren de eerste ideeën om een eigen praktijk als NEI-therapeut al ontstaan.

Ik deed vele sessies op mijzelf om weer in balans te komen. Laagje voor laagje pelde ik overtuigingen, angsten, saboteurs, karakterstructuren en emotionele blokkades af. Langzaam maar zeker kwam ik steeds dichter terug naar wie ik al lange tijd niet meer echt was. Ik voelde me weer lekkerder in mijn vel zitten, ik stond steviger, was relaxter en weer vol energie. Het jarenlange gevoel van stress, was veel meer op de achtergrond verdwenen.

In juli 2024 schreef ik mijn praktijk in bij de KVK, en hielp ik dat jaar meerdere vrouwen en kinderen van hun klachten af. Man, wat vond ik dit “werk” toch tof! Het voelde ook helemaal niet als werk. Het ging zo vanzelf, ik was helemaal in mijn elementje.

Daarnaast bleef ik sessies op mezelf toepassen als ik tegen dingen aanliep. Ik merkte hoe ik steeds makkelijker bij mijzelf kon voelen waar ik naar toe mocht groeien. Waar ik ja en nee tegen mocht zeggen. Dat ik mijn grenzen beter kon bewaken, zonder dat ik mij schuldig voelde. Dit was niet altijd even makkelijk en heeft ook wel voor wat struggles gezorgd. Want mensen waren niet echt gewend dat ik mijn grens aangaf.
Ik zei in het verleden namelijk vaak ‘ja’ als ik eigenlijk nee voelde. Ik ging vaak mee met iemand anders zijn mening of idee, maar sprak die van mij minder snel uit, hoewel ik toch zeker wel een mening had. Maar om conflicten te vermijden, hield ik m’n mond.
Gelukkig ontstonden er nooit extreem grote conflicten en kon ik samen met anderen door goed te blijven communiceren altijd weer tot oplossingen en wederzijds begrip komen.

Toch bleef ik ook tegen dingen aanlopen waar ik niet echt mijn vinger op kon leggen. Zo schoot ik snel in mijn hoofd en ging ik piekeren, probeerde ik verklaringen te vinden in bepaalde situaties, of kon ik me ineens heel emotioneel of boos voelen, terwijl ik vlak daarvoor nog vrolijk was. Daarnaast had ik nog vaak last van spanning en stress in mijn lijf, voelde ik me opgejaagd maar snapte ik niet heel goed waarom, want ik zat toch lekker in mijn vel? Ik was ook veel opzoek naar bevestiging van anderen. Dit bracht regelmatig enige verwarring met zich mee, want ik merkte wel dat ik terugviel in oude patronen van vóór mijn burn-out, maar die patronen helemaal doorbreken, leek me niet te lukken.

Tot ik vorig jaar in maart kennis maakte met Human Design.
Ik werd uitgenodigd door een mede NEI-therapeut om eens laagdrempelig kennis te maken en te kletsen over wat wij deden. Ik vertelde tijdens de kennismaking over mijn ervaringen maar ook over waar ik nog wel eens tegenaan liep. Waarop zij zei; ‘joh, misschien is het interessant om eens te kijken naar je Human Design!’

Ze pakte mijn chart erbij (mijn geboorte info had ze tijdens het maken van de afspraak al gekregen) en begon te vertellen wat ze zag:
Een open Hoofd centrum ( ben je uit je kracht, dan zit je veel in het hoofd en weinig in het lijf, zoek je voortdurend verklaringen, voel je je mentaal overweldigd…)

Een open Wortel centrum (ben je uit je kracht, dan voel je constante gejaagdheid, zonder écht te weten waardoor, wilt je alles eerst afwerken voordat je rust mag nemen…)

Een open Milt centrum (ben je uit je kracht dan zoek je constant bevestiging of veiligheid buiten jezelf, blijf je vasthouden aan ‘ongezonde’ situaties uit angst voor verandering…)

Een gesloten Sacraal centrum (ben je uit je kracht dan heb je een actieve en energieke houding, maar kan je maar moeilijk stoppen, voel je je verplicht om door te gaan, zelfs als je voelt dat het niet meer goed past…)

6/3 combinatie: Het Rolmodel & De Martelaar:
Iemand die leert door vallen en opstaan, zeker in de eerste 30 jaar van het leven. Iemand die leert door te ervaren, door te doen, door te reflecteren en te experimenteren. Iemand die kan blijven hangen in oude pijn of teleurstelling, mist rust en overzicht door constante innerlijke onrust. Heeft vaak een pad dat afwijkt van de norm (hallo verhuizing naar Amerika tegen alle adviezen in!

En hoe meer zij vertelde, hoe meer ik weer AAN ging. Want WOW wat vond ik deze kennis vet interessant! Het was alsof zij mij kende, terwijl wij pas 20 minuten aan het bellen waren. BIZAR!

Weer kwam die bruisende bal van energie in mijn onderbuik.
Ik voelde welke richting het gesprek op ging en nog voordat zij het vroeg, gooide ik het er uit; ik wil van jou leren hoe dit werkt. Ik wil jouw Human Design cursus volgen!

Dus zo geschiedde; ik begon in april de 100daagse cursus, die ik ook weer opslurpte. Want wát een toffe informatie. Zo interessant om te leren over mijn eigen energie, maar ook de energietypes van mijn kinderen en vriend of dierbaren in mijn omgeving. Ik ging ze ineens veel beter begrijpen; waarom ze deden wat ze deden, waarom ze op een bepaalde manier reageerde, of waarom mijn dochter bijvoorbeeld soms ineens zó ontzettend moe was en alleen maar kon slapen.

Maar ik leerde niet alleen maar de kennis over Human Design. Ik leerde ook hoe ik met NEI, blokkades in het systeem aan kon pakken vanuit het oogpunt van Human Design, vanuit iemand zijn energetische blauwdruk. Hoe ik conditioneringen, vastgeroeste patronen en blokkades in de profielcombinatie of in de centra kon herkennen en anderen op deze manier kon helpen dat los te laten.

En daarom vind ik deze combinatie écht daadwerkelijk goud.

Human Design & NEI heeft mij echt geholpen met een hele moeilijke keuze.
Want de wens om volledig te gaan ondernemen, om mezelf te dragen, om financieel vrij te zijn en mijn eigen agenda te beheren heb ik al een tijdje. Maar de keuze maken om dat ook echt te gaan doen, die was echt niet makkelijk… ik bleef mezelf saboteren, angsten voor te kort, belemmerende overtuigingen, het kwam allemaal voorbij. Mijn systeem ging elke keer op slot als ik aan het idee dacht om volledig te ondernemen…

Dus ik parkeerde mijn wens. Maar ik ging steeds meer klachten ervaren. Ik kreeg last van mijn linker enkel en mijn rechter lies. Ik kreeg last van nek en schouder klachten. Ik sliep onrustiger. De wens om volledig te ondernemen werd steeds sterker. Maar de gedachten om het oude vertrouwde los te laten, om niet meer in het kinderdagverblijf te werken, om mijn lieve collega’s te moeten missen, zorgde voor heel veel onrust en spanning in mijn systeem.

Tot ik in een traject stapte bij een NEI-therapeut die ondernemers helpt met hun onderneming, maar ook met zelfontwikkeling. 10 weken lang doken we de diepte in. Werd ik door haar gedragen. Deden we energetische oefeningen, hielp zij mij met inzichten, doorbraken we mijn patronen en overtuigingen die mij klein hielden door middel van NEI, en pelden we samen laagjes af van mijn spreekwoordelijke ui.

Ik bekeek met haar mijn aanbod, met name het stukje Human Design en waarom ik het eigenlijk nog niet toe paste in mijn praktijk. Want ook daar hield ik mezelf klein. Ik kende de theorie. Maar het voelde nog niet goed genoeg om het daadwerkelijk tijdens sessies toe te gaan passen. ‘Eerst nog even een paar keer de theorie doorlezen, voordat ik het ga doen. Ik wil in het nieuwe jaar mijn pilot gaan lanceren.’ Zei ik tijdens de live dag tegen haar.

Ze vroeg mij waarom ik nu niet begon, ‘je kent de theorie.’
En haar opmerking; jij leert door vallen, opstaan en experimenteren. Zie het als je speeltuin. Wil je op de schommel, ga je op de schommel. Wil je van de glijbaan, dan doe je dat. Het is jouw praktijk, jij mag zelf bepalen hoe het gaat en wanneer je wat doet. Er is geen richtlijn.

Het zorgde er voor dat ik ineens heel anders keek naar mijn “issue”. Op dat moment besloot ik een Human Design & NEI pilot te lanceren. Ik deelde mijn pilot bij twee vrouwen die al eerder een traject bij mij hadden gedaan en volmondig stapte ze in.

Inmiddels zijn we een paar maanden verder, is één van de vrouwen net klaar met haar pilot traject en merkt zij heel veel verschil van vóór het traject. Zo zat zij al jaren vast in een pleasende rol. Ze bewaakte haar grens niet en heeft in het verleden al twee keer een burn-out gehad. En nu? Ze is uit die pleasende rol gestapt. Ze helpt nog steeds anderen met plezier, maar vanuit haar eigen energie, wanneer het voor háár goed voelt en niet omdat ze denkt dat ze dat verplicht is. Ze bewaakt haar grens, ze slaapt beter en langer, ze is energieker en zit veel lekkerder in haar vel.

Daarnaast zijn er al meerdere vrouwen in de praktijk geweest waarbij het Human Design erbij gepakt werd, waar we samen allerlei blokkades vanuit hun energetische blauwdruk hebben losgelaten. Die nu innerlijke rust en helderheid ervaren. Zich energieker voelen, steviger staan.

En echt, elke sessie weer vind ik magisch. Geen sessie is hetzelfde, zelfs niet als er meerdere vrouwen zijn met hetzelfde thema, er zitten andere emoties onder die blokkades. Ik vind het daadwerkelijk iets fascinerends. En ik doe het op mijn manier, wat voor nu passend voelt.

Ondertussen deed ik ook op mezelf meerdere sessies vanuit mijn Human Design. Ik pakte mijn grootste blokkades aan, die er voor zorgde dat ik mezelf nog klein hield. En zo ontstond er ruimte. Ruimte om te voelen welke richting ik op mocht gaan.

Dit bleek niet meer de richting van het kinderdagverblijf. Ook niet voor één dagje of als invalster. Ik voelde heel sterk dat ik klaar was om de sprong te wagen, om te kiezen om volledig te gaan ondernemen.

Het allermooiste? Mijn systeem sloeg niet vast.

Ik voelde juist diepe rust. Een borrelende energie in mijn onderbuik bij de gedachte dat ik het werk als NEI-therapeut nóg vaker kon gaan doen. Ideeën stroomde binnen. Ik voelde me blij, opgelucht en dankbaar.

Voelde ik alleen dat?
Nee. Naast die blijdschap kwam ook verdriet omhoog. Want mijn lieve collega’s en de kinderen van mijn groep, die ga ik enorm missen. Want het werk bij het kinderdagverblijf heeft mij ook heel veel mooie dingen gebracht. Hechte relaties, fijne herinneringen en momenten waar ik ontzettend veel heb geleerd.

Maar inmiddels weet ik dat dit naast elkaar mag bestaan.
Dat ik een keuze mag maken die voor mij goed voelt, en ik veel blijdschap in ervaar, maar tegelijkertijd ook verdriet kan en mag voelen. En dat ik vanuit compassie voor mezelf ook naar die minder fijne emoties kan kijken. Niet wegstoppen en onderdrukken, maar er gewoon even te laten zijn voor wat het is.

Dus ik schreef eind december mijn ontslagbrief. Ik maakte deze bold move, and it feels good!

Zoals een vriendin van mij laatst mooi zei over deze keuze en de bijkomende emoties; ‘naast licht is er geen donker. En naast haat is er geen liefde.’

En de kaartjes die ik van de week voor mezelf trok waren spot on voor deze situatie:
“Geduld is kracht. Sommige dingen kosten tijd.”
“In de stilte vind je de antwoorden vanuit je hart”
”Intuïtie” – diep van binnen weet je het antwoord al, intuïtief weet jij precies wat goed voor je is. Het is de kunst je hoofd het zwijgen op te leggen. Wees stil. Zoek de eenzaamheid op om deze stem in jou de ruimte te geven. Volg je intuïtie, ook als je hoofd daar van alles van vindt.

Mijn gevoel volgen gaat steeds makkelijker. Maar ook bij mij is het nog steeds oefening baart kunt en ik leer door vallen en opstaan, precies zoals het voor mij bedoeld is.

Ik kijk uit naar alles wat er op mijn pad gaat komen.
Welke stappen ik ga zetten, welke lessen ik mag leren.
Naar alle mooie sessies die ik ga geven als full-time onderneemster, naar full-time NEI-therapeut.

Oh wat voelt dat tof om te zeggen.

Human Design & NEI. De gouden combinatie

Sun, 21 Dec 2025 19:45:57 GMT

Human Design & NEI, een gouden combi

Als ik kijk naar de combinatie Human Design & NEI, dan vind ik deze combinatie echt goud waard.

Waarom? Waar Human Design je inzicht geeft in jouw unieke energie, jouw energetische blauwdruk en waar jij vastloopt, helpt NEI die blokkades los te maken. Dit maakt het mogelijk om niet alleen te snappen wat er speelt, maar ook écht te veranderen.

Even een stapje terug: Human Design is bedacht door Ra Uru Hu, een man die in de jaren ’80 deze unieke methode ontwikkelde. Hij combineerde oude wijsheden zoals astrologie, de I Tjing en het chakra-systeem met moderne wetenschap. Het resultaat? Een soort ‘handleiding’ voor jezelf die je precies laat zien hoe jouw energie werkt, wat jouw sterke kanten zijn en waar je extra alert op moet zijn. Dit is niet zomaar een spiritueel verhaal, maar een concreet systeem dat je kan gebruiken om beter te begrijpen waarom je doet wat je doet.

De vijf energietypes binnen Human Design

In Human Design zijn er vijf energietypes. Elk type heeft een eigen manier van omgaan met energie en een specifieke rol in het leven. Het kennen van je type helpt je om beter te begrijpen hoe je energie werkt en hoe je het beste kunt handelen.

Manifestor (8% van de bevolking)
Manifestors zijn de initiatiefnemers. Ze zijn hier om dingen in gang te zetten en ideeën te lanceren. Ze hoeven niet hard te werken om vooruit te komen, maar juist om actie te nemen en daarna weer rust te pakken. Manifestors hebben vaak een wat afstotende aura, waardoor ze soms op afstand worden gehouden. Het werkt voor hen het beste om anderen vooraf te informeren over hun plannen. Zo krijgen ze minder weerstand en verloopt hun energie makkelijker.

Generator (ca. 35% van de bevolking)
Generators zijn de energiegevers en bouwers van de samenleving. Hun kracht ligt in het opbouwen en volhouden. Ze hebben een constante energiestroom, maar alleen als ze iets doen waar ze écht energie van krijgen. Hun strategie is om te reageren op wat er op hun pad komt, niet om zelf maar te blijven pushen. Als ze in lijn zijn met hun energie, voelen ze voldoening en flow.

Manifesting Generator (ca. 35% van de bevolking)
Manifesting Generators zijn een mix van Manifestor en Generator. Ze hebben veel energie en kunnen snel schakelen tussen taken. Ze zijn efficiënt en houden van snelheid, maar het is belangrijk dat ze eerst reageren voordat ze zelf in actie komen. Ze kunnen soms meerdere dingen tegelijk doen en houden niet van stilzitten. Hun uitdaging is om geduld te hebben en hun strategie goed te volgen.

Projector (ca. 21% van de bevolking)
Projectors zijn de gidsen en coaches. Ze hebben niet de constante energiestroom van Generators, maar zijn er juist om de energie van anderen te begeleiden. Hun kracht ligt in het zien van de talenten en processen van anderen. Ze werken het beste wanneer ze uitgenodigd worden om hun wijsheid te delen. Zonder uitnodiging kunnen ze zich onzichtbaar of afgewezen voelen.

Reflector (ca. 1% van de bevolking)
Reflectors zijn de zeldzaamste types en functioneren als de spiegels van hun omgeving. Ze zijn gevoelig voor alles wat er speelt en nemen de energie van hun omgeving mee in zichzelf. Ze hebben geen vaste energie en ervaren alles als tijdelijk. Het is voor Reflectors belangrijk om een volledige maancyclus te wachten voordat ze grote beslissingen nemen, zodat ze helderheid krijgen.

Human Design, jouw unieke energetische blauwdruk

Human Design bestaat uit verschillende onderdelen die samen jouw unieke energetische blauwdruk vormen. De centra zijn daarbij een belangrijk onderdeel. Je kunt ze zien als energieplekken in je lichaam die laten zien waar jouw kracht zit, maar ook waar je extra gevoelig bent voor prikkels van buitenaf. Sommige centra zijn gedefinieerd (je hebt er vaste energie), andere zijn open en daardoor extra gevoelig. Dit inzicht helpt je om beter te snappen waarom bepaalde situaties jou uitputten, terwijl anderen je energie geven.

Een voorbeeld: als je een open Hoofd- en Ajna-centrum hebt, betekent dat dat je openstaat voor allerlei ideeën en meningen van anderen. Je bent daardoor open-minded en nieuwsgierig. Maar dat maakt je ook gevoelig voor de denkwijzen van anderen, waardoor je soms overweldigd raakt door allerlei gedachten en twijfels. Dit kan leiden tot innerlijke onrust of moeite met besluiten nemen.

Heb je een open Wortelcentrum? Dan ben je extra gevoelig voor stress en druk die van buitenaf komen. Het kan voelen alsof je continu ‘aan’ moet staan, terwijl dat eigenlijk niet jouw eigen tempo is. Die constante druk kan je flink uitputten.

En met een open emotiecentrum ben je vaak heel sensitief voor de gevoelens van anderen. Je bent empathisch en meelevend, maar daardoor ook kwetsbaar. Je kunt makkelijk emoties van anderen overnemen, wat verwarrend is omdat je soms niet meer goed weet wat van jou is en wat van een ander.

Profielen: jouw unieke levensroute

Naast de centra is het profiel een van de meest persoonlijke onderdelen van je design. Het bestaat uit een combinatie van twee cijfers, bijvoorbeeld 6/3, 4/6 of 2/4. Dit profiel beschrijft hoe jij leert, omgaat met ervaringen, en hoe je relaties aangaat. Het is als jouw ‘levensroute’ die laat zien welke thema’s steeds terugkomen en welke uitdagingen en talenten bij jou horen.

Iemand met een 6/3-profiel is vaak bezig met uitproberen, vallen en opstaan, en na verloop van tijd meer afstand nemen om te observeren. Een 4/6-profiel is juist sterk in het maken van verbindingen en hecht veel waarde aan relaties. Tegelijkertijd zoekt deze persoon ook naar manieren om echt authentiek te leven, trouw te blijven aan zichzelf en oprecht te zijn in wat hij of zij doet. Die balans tussen verbinden en jezelf blijven, is een belangrijk thema.

Autoriteit: jouw innerlijk kompas

Je autoriteit is het deel van jou dat aangeeft hoe je de beste beslissingen neemt. Dit kan je sacrale gevoel zijn, je emoties, je intuïtie of iets anders, afhankelijk van je design. Door je autoriteit te volgen, maak je keuzes die echt bij je passen en voorkom je dat je energievretende stappen zet of in twijfel blijft hangen.

Strategie: handelen in lijn met je energie

Je strategie is hoe je het beste kunt omgaan met de wereld om je heen. Bijvoorbeeld, als Generator is je strategie reageren op wat er op je pad komt, in plaats van zelf maar te blijven pushen. Dat klinkt simpel, maar als je gewend bent om vooral hard je best te doen, is dit vaak een flinke uitdaging.

Not-Self en signature state

De Not-Self is het teken dat je niet in lijn leeft met je design. Bij veel mensen die ik begeleid zie ik dat ze vastzitten in het ‘moeten’, overprikkeld raken of zich continu schuldig voelen. Dit is precies die innerlijke strijd waar Human Design een stokje voor kan steken.

Je signature state is het tegenovergestelde: het gevoel van flow, rust en voldoening als je wel leeft volgens jouw design. Het is het moment dat je voelt ‘ja, dit klopt’, zonder dat je jezelf hoeft te pushen of bewijzen.

Human Design geeft inzicht in wie je in de essentie bent. NEI helpt je dat ook weer te zijn.

NEI staat voor Neuro Emotionele Integratie. Simpel gezegd: alles wat je ooit hebt gevoeld en onbewust hebt opgeslagen op celniveau, kun je alsnog verwerken en loslaten. Met NEI therapie spoor ik emotionele blokkades op die zorgen dat jouw energie niet soepel stroomt.

Daardoor pak je stress, burn-out en lichamelijke klachten niet alleen symptoom-bestrijdend aan, maar ga je echt naar de oorzaak toe.

Door NEI te combineren met Human Design, ga je niet alleen begrijpen waarom je doet wat je doet, maar ruim je ook de blokkades op die je tegenhouden om echt in je kracht te staan. Het is alsof je met Human Design de routekaart krijgt, en met NEI het obstakel opruimt dat je tegenhoudt.

In de praktijk zie ik dat eigenlijk iedereen die vastloopt in stress, burn-out, of worstelt met het stellen van grenzen enorm baat heeft bij deze combinatie. Of je nu een hoge lat hebt, een people pleaser bent, perfectionistisch bent, of juist moeite hebt met jezelf serieus nemen: Human Design geeft je de taal, NEI zorgt voor de beweging.

Wil je weten hoe dat voor jou kan werken? Neem contact op, dan kijken we samen waar jouw blokkades zitten en hoe je meer in balans komt. Geen zweverigheid, maar duidelijkheid en actie.

Liefs, Kayleigh

Altijd sterk, nooit echt oké. De sluipende val van een Burn-on

Tue, 21 Oct 2025 16:11:22 GMT

Burn-on. Letterlijk vertaald betekent het ‘doorbranden’.

En als je het zo bekijkt, is dat precies wat er bij veel vrouwen gebeurt. Ze ervaren allerlei fysieke en mentale klachten, maar blijven doorgaan. Op wilskracht. Bang om mensen teleur te stellen. Bang voor afwijzing. Bang dat iemand er iets van vindt als ze zeggen dat het even niet gaat.

De term Burn-on wordt in Nederland nog maar weinig gebruikt, maar in mijn praktijk zie ik het dagelijks. Vrouwen die zich leeg voelen, constant spanning ervaren, en tóch doorgaan. Hun lichaam geeft signalen, maar hun hoofd zegt: nog even volhouden, het komt wel goed.

Waar komt de term vandaan?

De term Burn-on werd in 2021 beschreven door de Duitse psychiater Prof. dr. Bert te Wildt en psychotherapeut Timo Schiele in hun boek Burn On – Immer kurz vorm Burn Out.
Zij zagen een patroon bij cliënten die niet instorten, zoals bij een burn-out, maar blijven functioneren terwijl ze vanbinnen al uitgeput zijn.

Herkenbare klachten

De klachten variëren van fysiek tot mentaal:

Hoofdpijn
Vermoeidheid
Onrustige darmen of opgeblazen buik
Slecht slapen
Piekeren
Nek- en schouderklachten
Snel overweldigd voelen door kleine dingen / te veel hooi op de vork
Hormonale disbalans
Perfectionisme of controle willen houden over alles
Emotioneel vlak voelen of juist huilerig zonder reden
Prikkelbaarheid
Vergeetachtigheid
Lage weerstand

Maar vaak worden deze klachten weggewimpeld als ‘vaag’.
Zinnen als “kom op, even doorzetten”, of “niet zeuren, anderen hebben het ook druk”

zijn voor veel vrouwen dagelijkse kost.
Soms zegt de omgeving zelfs: “Ik vind het zo knap dat jij altijd maar doorgaat.”

En precies dat maakt Burn-on zo verraderlijk. Want de buitenwereld ziet kracht, terwijl je vanbinnen langzaam leegloopt.

De vijf fases van Burn-on

Burn-on ontwikkelt zich meestal geleidelijk.

Deze vijf fases laten zien hoe iemand stap voor stap verder verwijderd raakt van haar eigen grenzen:

Overdrive
Altijd bezig, moeilijk stilzitten, hoge productiviteit, rust voelt ongemakkelijk, piekeren, lichte prikkelbaarheid, weinig lichamelijke klachten.
Overbelasting
Spierspanning, hoofdpijn, vermoeidheid, slecht slapen, snel geïrriteerd, gevoel van ‘te veel hooi op de vork’, nog steeds zichtbaar productief, neemt veel verantwoordelijkheid.
Chronische spanning
Rug- en nekpijn, hartkloppingen, concentratieproblemen, emotionele spanning, rusteloosheid, van buiten energiek maar van binnen leeg, snel overprikkeld, oppervlakkige slaap.
Emotionele uitputting
Gevoel van leegte, futloosheid, moeite met dagelijkse taken, lage weerstand, labiel, sociaal terugtrekken, vergeetachtig, weinig motivatie.
Crash / Burn-out
Het systeem zegt stop. Alles loopt vast. Chronische vermoeidheid, slapeloosheid of juist overmatig slapen, angst, verdriet, schuldgevoel, hormonale disbalans, spijsverteringsproblemen, pijn, mentale chaos, en een langdurige herstelperiode.

Waarom Burn-on zo misleidend is

Het gevaar van een Burn-on is dat je functioneert ondanks je klachten. Je houdt je werk, gezin, en sociale leven draaiende, en dat maakt dat niemand (inclusief jijzelf) ziet hoe slecht het eigenlijk gaat.

Je lijkt sterk, maar die kracht komt uit overlevingsstand. Niet uit balans.

En dat is precies waarom Burn-on vaak onopgemerkt blijft. Tot het lichaam letterlijk niet meer kan.

Herstel begint bij bewustwording

Het erkennen dat je niet meer in balans bent, vraagt moed.
Herstel betekent niet dat je ineens ‘niets meer mag doen’, maar dat je leert luisteren naar wat je lijf je probeert te vertellen.

In mijn praktijk zie ik dagelijks hoe vrouwen zichzelf stap voor stap terugvinden.
Met NEI-therapie onderzoeken we wat er onder die constante drive zit: welke overtuigingen, angsten of patronen maken dat je niet kunt stoppen?
Door die onbewuste blokkades te doorbreken, ontstaat er ruimte. Ruimte om te ademen, te voelen, te rusten. En weer te léven. Niet alleen te overleven.

Een kleine zelfcheck

Herken jij jezelf in de fases hierboven?
Voel je dat je ‘nog net niet omvalt’, maar ook niet meer echt oplaadt?
Dan is dat je signaal om te stoppen met vechten tegen je grenzen.

Je hoeft het niet alleen te doen.
Een eerste stap kan zijn om erover te praten, of eens te kijken wat NEI voor jou kan betekenen.

Want Burn-on betekent niet dat je zwak bent.
Het betekent dat je té lang sterk bent geweest.

Drie simpele tools voor direct meer rust

Je hoeft niet te wachten tot je instort om te herstellen. Rust mag nú.
Deze drie eenvoudige tools helpen je zenuwstelsel tot rust te brengen,

zodat je uit de overlevingsmodus kunt stappen.

1. Boxbreathing – kalmeer je systeem in 1 minuut

Een eenvoudige maar krachtige ademhalingsoefening die direct rust geeft in je lijf.
Adem 4 tellen in – houd 4 tellen vast – adem 4 tellen uit – houd 4 tellen vast.
Herhaal dit 5 keer.
Boxbreathing helpt om spanning te verlagen en je hoofd en lijf weer met elkaar te verbinden. Perfect voor tussendoor, in de auto of op het toilet als alles even te veel is. Zelf pas ik deze oefening ook vaak toe terwijl ik naar Bilaterale muziek luister. Op Spotify heb je veel fijne playlists.

2. Mini-pauzes door de dag heen

Veel vrouwen denken dat rust pas mag als alles af is. Maar dat moment komt nooit.
Plan daarom bewust micro-momenten van rust in:

Even een paar minuten naar buiten zonder telefoon
Een glas water drinken terwijl je écht even stilzit
Je schouders losrollen na een meeting of telefoontje

Kleine resetmomenten werken beter dan één keer per week een spa-dag, omdat ze je zenuwstelsel gedurende de dag in balans houden.

3. Luister naar wat je lichaam zegt, niet wat je hoofd vindt

Je lijf is vaak véél eerder dan je hoofd.
Merk je dat je hart sneller klopt, je adem hoog zit, of je schouders vastzitten?
Stop dan even. Adem.
Je hoeft niet meteen te analyseren waarom je gespannen bent. Het erkennen is genoeg.
Dat is precies waar herstel begint: niet in het oplossen, maar in het voelen.

Herken jij jezelf in een van deze fases en wil je graag in actie komen, maar dan op een zachte manier?
NEI-therapie is een fijne, zachte methode die je op celniveau kan ondersteunen.

Zonder dat je lang hoeft te praten. Zonder dat je precies hoeft te weten waarom je steeds

in oude patronen blijft hangen.

Stuur gerust een berichtje als je meer wilt weten, of plan direct je intake via het contactformulier.

Liefs,
Kayleigh

Oorzaken van slaapproblemen bij kinderen

Thu, 10 Jul 2025 19:46:05 GMT

Bijna de helft van alle ouders die ik spreek, geeft aan dat het slapen een uitdaging is binnen het gezin.
En dat is misschien nog zacht uitgedrukt. Want slaap je slecht?

Dan is je lontje korter. Je concentratie minder. Je energie lager. Je systeem raakt uit balans.

Slaap is essentieel. Voor groei. Voor ontwikkeling.

Om te ontladen van de dag en op te laden voor een nieuwe dag.

In mijn praktijk zie ik veel kinderen met slaapproblemen.
En dan bedoel ik niet dat ze een paar keer in de week, een kort moment wakker worden,
wat enkele dagen tot weken aanhoudt.
Maar elke avond, en nacht, meerdere keren wakker worden. En dit maanden achter elkaar.

Of waarbij de routine zó lang duurt, dat ouders er hele avonden aan kwijt zijn.
Nóg een verhaaltje. Nóg een liedje. Er even bij blijven zitten, tot ze in slaap vallen...
En net wanneer je denkt dat je kind slaapt, hoor je: "Mamaaaa?" of "Ik kan niet slapen."
Voor je het weet is het half 10, en ben je zelf helemaal leeg.
En dat terwijl je eigen avond eigenlijk nog moest beginnen.

Veel ouders beseffen zich niet dat er tijdens het slapen, heel veel gebeurt in het hoofd van hun kind.

Slapen is namelijk niet passief, maar een heel actief proces.

Tijdens de diepe slaap herstelt het lichaam zich fysiek. Groeihormonen worden aangemaakt, weefsel herstelt zich en het immuunsysteem versterkt zich. Het kind groeit dus letterlijk tijdens slaap.

Tijdens de REM-slaap, ook wel de droomslaap genoemd, is het brein actief bezig met verwerken.
Want alles wat een kind die dag heeft meegemaakt, wordt tijdens de REM-slaap verwerkt.

- Indrukken

- Emoties

- Prikkels

- Ervaringen

Dit wordt allemaal opgeruimd en opgeslagen in het geheugen.
Is de REM-slaap niet optimaal? Dan heeft het kind vaak last van een

- Vol hoofd

- Moeite met concentreren

- Sneller overprikkeld

- En lopen de emoties hoger op.

Slaapt een kind langdurig slecht of wordt het structureel meerdere keren per nacht wakker, dan raakt het systeem uit balans. Want het lichaam komt niet goed tot rust, waardoor de emmer vol blijft en de emotionele prikkelverwerking stagneert.

Dit kun je terugzien in het gedrag, in fysieke klachten, in oververmoeidheid of juist hyperactiviteit. Want oververmoeide kinderen worden niet perse altijd slomer, maar vaak juist drukker.

Daarnaast zullen ze meer moeite hebben om in slaap te vallen en meer moeite hebben om door te slapen. Ook zien ouders vaak dat hun kinderen nóg vroeger wakker worden.

En als ouder ga je hier natuurlijk ook niet lekker op. Want ook jij wordt wakker als je kind wakker wordt. En niet alleen bij je kind merk je dit in het gedrag en de klachten. Ook bij jezelf merk je als ouder vaak een volle emmer, minder geduld, fysieke klachten. Je zit samen in dat vicieuze cirkeltje.

Maar wat veroorzaakt dat slechte slapen nou eigenlijk?

Wat ik bij mij in de praktijk zie is een mix van oorzaken.

Bijvoorbeeld dat het kind belast is met emoties van (voor) ouders, dit noemen we generatiebelasting.
Een emotie wat bij een voorouder is gevoeld en is vastgezet, wat is doorgegeven van generatie op generatie en bij de kinderen voor slaapproblemen zorgt.

Ook zie ik geregeld kinderen die hun ouder(s) spiegelen.
Kinderen zijn namelijk hele mooie spiegels, en spiegelen ons als ouder veel vaker dan wij denken.
Ervaren wij als ouder stress door bijvoorbeeld werkdruk of spanning in de relatie?
Dan kan het kind dit vaak gaan spiegelen in klachten rondom het slapen.

Maar een oorzaak die een stuk minder bekend is, en heel veel impact maakt, is het thema van de Alleengeboren Tweeling of Meerling. Deze thematiek komt ook veelvuldig voor bij mij in de praktijk.

Veel mensen zijn helemaal niet bekend met dit thema, en voordat ik NEI-therapeut werd, ik zelf ook niet.
Maar als dit thema naar voren komt, is het vaak als een missend puzzelstukje dat perfect in het plaatje past. Ineens valt er iets op zijn plek, ook al kun je het niet altijd met je hoofd verklaren.

Maar wat is dat eigenlijk, een Alleengeboren Tweeling of Meerling?
Een Alleengeboren Tweeling of Meerling is een kind die een zielenafspraak heeft gemaakt,
omdat hij of zij even wat hulp nodig had om het aardse leven aan te gaan.
1 op de 7 zwangerschappen begint als een tweeling of meerling.

Maar vaak, nog voor de 12 weken, haakt het andere zieltje af.

Het kind dat uiteindelijk wel geboren wordt, denkt tijdens de zwangerschap dat hij of zij het aardse leven samen met het zielenbroertje of zusje aangaat.

Op het moment dat de baby zich dan bewust wordt, dat het andere zieltje er niet langer is, kan de baby allerlei (heftige) emoties ervaren.

Die emoties worden vastgezet en gaan voor klachten zorgen, o.a.:

- Gevoelens van eenzaamheid

- Hooggevoelig

- Moeite met aanraking of juist veel behoefte hier aan

- Afscheid nemen is lastig – denk hierbij aan de overgangsmomenten met
bijvoorbeeld naar het kinderdagverblijf gaan, of naar bed gaan

- Last van stemmingswisselingen

- Innerlijke onrust
- Allergieën

Om een paar voorbeelden te noemen.

Maar met NEI-therapie kunnen we dus op een hele zachte, kindvriendelijke manier
deze klachten rondom het slapen aanpakken.
Want doordat we met het onderbewuste werken, waar al die oude pijnen en emoties opgeslagen liggen, gaan we direct naar de kern van de klacht. Pak je daar de emoties aan en koppel je die los? Dan zul je snel verschil merken.

Ervaart jouw kind klachten rondom het slapen?
Verlangen jullie naar een goede nachtrust?
Dan is de NEI-methode een hele fijne, zachte manier om eens op die diepere laag te
onderzoeken wat er speelt.
Heb je vragen? Of zou je eens laagdrempelig willen kletsen over de mogelijkheden die ik voor je kind en jullie zie? Stuur gerust een berichtje. Ik beantwoord jullie vragen met liefde.

Liefs, Kayleigh

Saboterende delen en belemmerende overtuigingen

Tue, 24 Jun 2025 14:02:31 GMT

Belemmerende overtuigingen en saboterende delen

Vraag jij je wel eens af waarom het niet lukt om die stap te zetten, terwijl je wéét dat dit goed voor je zou zijn?

Wie kent het niet: dat stemmetje in je hoofd dat je hoort op het moment dat je een keuze maakt of iets wilt gaan doen.

“Zou je dat nou wel doen?”
“Kun je niet beter X of Y doen in plaats van Z?”
“Ik ben het niet waard om …”
“Ik ben niet goed genoeg”
“Dat gaat mij toch nooit lukken.”
“Anderen weten of kunnen het beter”
“Ik mag pas rust nemen als mijn To Do lijstje klaar is.”
“Ik ben pas iets waard als ik presteer.”
“Ik moet me niet zo aanstellen…”

Iedereen heeft dit soort stemmetjes in zijn of haar systeem zitten.
Die (negatieve) stemmetjes in je hoofd, die jou tegenhouden om wél die stap te maken of wél die keuze te maken.

Die saboterende stemmetjes ontstaan vaak in de kindertijd, op het moment dat jij het ontzettend hard nodig had om iets niet te voelen. Het is een overlevingsmechanisme. Je kunt ze eigenlijk zien als jouw beschermmuurtje, die jou veilig probeert te houden.

Tóén misschien heel fijn om zo’n muurtje om jezelf heen te hebben, want het zorgde ervoor dat je bepaalde emoties minder voelde. Maar zodra je je wilt ontwikkelen en wilt groeien, dan wordt datzelfde muurtje een belemmering.

Want als jij denkt, ‘ik ga die stap maken’ en die saboteur komt om de hoek kijken, en roept; ‘nee niet doen, want dat voelt niet veilig.’ Dan voelt dat opeens niet veilig. En dus zet je de stap niet.

Hetzelfde geldt voor belemmerende overtuigingen. Ook deze zijn vaak ontstaan in de kindertijd, door een bepaalde situatie die je hebt meegemaakt.
En ook bij belemmerende gedachten, die negatieve gedachten, word je onbewust tegengehouden om een stap te zetten en te kunnen groeien.

Een saboteur en een belemmerende overtuiging lijken veel op elkaar. Sterker nog, een saboteur kan zich ook uiten in een belemmerende overtuiging, bijvoorbeeld; op het moment dat jij bijvoorbeeld “De Peaser” in jouw systeem hebt als saboteur, kan dit zich uiten in een belemmerende gedachten: “anderen hebben vast een mening over mij” of "ik mag geen 'nee' zeggen."

Maar een saboteur of een belemmerende overtuiging hoeft niet altijd iets te zijn wat van jou is.

Ze kunnen ook aan jou zijn doorgegeven, vanuit een vorige generatie.
Want net als de kleur van je ogen of de kleur van je haar, kunnen ook dit soort patronen doorgegeven worden. En kun jij dus belast zijn met die saboterende delen of die belemmerende gedachten.

Dit kan er voor zorgen dat jij je je ruimte niet durft in te nemen.
Je stem niet durft te laten horen.
Je grenzen over gaat.
Please gedrag vertoont.
Of denkt dat jij het niet waard bent.

Met NEI-therapie kunnen we de blokkades die in jouw systeem zitten, en voor saboterende gedachtes en belemmerende overtuigingen zorgen, opsporen.

We kunnen in jouw onderbewustzijn onderzoeken wanneer deze emotionele blokkades zijn ontstaan. Ís de emotie wel van jou? Of is die blokkade van iemand anders en is die op jou doorgegeven?

Hier hoeven we helemaal niet lang over na te denken of lang over te praten.

Want met NEI-therapie kunnen we snel en gemakkelijk tot de kern komen om de blokkades op te lossen.

Zo zorgen we ervoor dat een saboteur niet meer actief is in jouw systeem en dat belemmerende gedachtes jou niet meer tegenhouden om je plek in te nemen. Om te groeien en te ontwikkelen.

Hoe mooi is dat?!

Welke saboteur of belemmerende gedachte houdt jou nog klein?

Voel je vrij om contact met mij op te nemen.
Ik kijk met alle liefde met jou mee, hoe we er voor kunnen zorgen dat jij hier geen last meer van hebt.

Liefs, Kayleigh

Wat zijn emotionele blokkades eigenlijk en hoe ontstaan ze?

Mon, 05 May 2025 11:19:42 GMT

Je hebt het mij al vaker horen gebruiken, of misschien ken je de term wel vanuit een andere situatie; Emotionele blokkades.
Maar, wat zijn emotionele blokkades eigenlijk? Hoe beïnvloeden ze jouw dagelijkst leven? Wat doen ze met je hoofd, met je lijf?

Emotionele blokkades zijn emoties die vast zitten in jouw lichaam, en die voor klachten zorgen.
Volgens de Traditionele Chinese Geneeswijze – TCG, heeft elke klacht een emotionele blokkade ten grondslag liggen.
Dit kunnen allerlei klachten zijn. Denk aan fysieke klachten als hoofdpijn, blaasontsteking, nek en schouderklachten, slaapproblemen, rugklachten, blaasproblemen, astma.
Maar ook mentale klachten als angsten, belemmerende gedachten, depressie, stress en burn-out klachten, moeite met grenzen stellen, perfectionisme, een hoge lat, laag zelfbeeld.

Maar hóe ontstaan die blokkades dan?
OP het moment dat jij een emotie voelt (met je rechterhersenhelft) en de emotie verwerkt (met je linkerhersenhelft) zijn jouw hersenhelften goed verbonden met elkaar. Maar als jouw hersenhelften niet goed samen werken, door wat voor reden dan ook, dan voel je wel een emotie, maar die wordt dan vastgezet in het systeem, op het celgeheugen van een orgaan.
Die emotie kan op den duur voor klachten zorgen.
Dit kunnen dan dus zowel fysieke als mentale klachten zijn.

Een emotionele blokkade kan op 3 verschillende manieren ontstaan.

Door een gemiste basisbehoefte -
Je kreeg wel wat je nodig had in de basis van buitenaf, zoals kleding, eten en onderdak, maar van binnenuit, miste je misschien iets. Zoals erkenning, of je voelde je niet gehoord of gezien.

Geconditioneerd gedrag –
Je paste je aan, aan je omgeving en deed wat er van je verwacht werd.
Je hoorde of zei dingen als ‘schouders eronder en weer door’, ‘brand is erger’, ‘niet lullen maar poetsen’, ‘ik moet presteren om succesvol te zijn’.

Trauma –
De emotie was gewoon te groot om te kunnen verwerken en werd vastgezet in jouw lichaam. Dit kan één grote gebeurtenis zijn geweest maar ook kleinere gebeurtenissen die zich bleven herhalen.

Deze emoties slaan zich dus op, op het celgeheugen van een orgaan.

Zo zal verlangen, verdriet of teleurstelling zich op je longen opslaan. En kun je daardoor het gevoel hebben dat je niet heel diep kunt ademhalen, of kun je zelfs astmatische klachten ervaren.

Emoties als jaloezie, onderdrukte boosheid, een hoge lat of frustratie kunnen zich opslaan op je lever. Je kunt dan ervaren dat je lontje korter is, of dat je gespannen spieren hebt.

Je zorgen maken, je afgewezen voelen en moeite hebben met het aangeven van grenzen, die slaan op je maag. Waardoor je je misschien sneller misselijk voelt of het gevoel hebt dat er iets op je maag drukt.

De dikke darm helpt het lichaam bij het loslaten van wat niet langer nodig is. Dit is letterlijk, maar ook energetisch gezien zo. Thema’s als controle, perfectionisme en moeite hebben om dingen los te laten worden vaak in verband gebracht met de dikke darm. Dit systeem kan dan uit balans raken, waardoor mensen moeite kunnen hebben om naar het toilet te gaan en last hebben van obstipatie, of juist vaak last hebben van diarree, dingen te snel los laten, zonder dat het echt verwerkt is.
Veel mensen hebben in spannende situaties last van hun darmen.

Emoties zoals liefdesverdriet, je gekwetst of afgewezen voelen, verlangen naar vrijheid en je afsluiten voor emoties zijn emoties van het hart.
Je kunt dan hartkloppingen ervaren, maar ook onrust, slecht slapen, moeite met ontspanning kunnen nemen en een leegte ervaren.

Dit zijn enkele voorbeelden van wat er gebeurt als een emotie dus niet goed gevoeld wordt.

Veel mensen denken dat een emotie lang blijft hangen, maar dat komt omdat we er heel erg over na gaan denken. We gaat het rationaliseren, over analyseren, of onderdrukken het, duwen de emotie weg.
Maar eigenlijk duurt een emotie maar ongeveer 90 seconden.
Alleen al de emotie even erkennen, want dat is wat een emotie wil, even gevoeld worden, helpt al om de lading er van af te halen.

Stel, jij voelt je geïrriteerd.
Vraag jezelf dan eens; wat wil deze emotie mij vertellen?
Waar voel ik deze emotie?
Mag deze emotie er gewoon even zijn, zonder dat ik er iets mee moet doen?

Wanneer je dit regelmatig doet, ontstaat er ruimte in je lijf en rust in je hoofd.

Daarnaast denken we vaak dat de emoties die we voelen, alleen samen hangen met het moment waarin we ons bevinden. Maar het kan ook nog eens zo zijn dat jij iets in jouw rugzakje hebt zitten, wat niet eens van jou is, wat is doorgegeven op jou vanuit eerdere generaties, zoals je ouders of voorouders.
Want zij hebben niet alleen hun haarkleur of kleur van hun ogen aan jou doorgegeven, maar ook emoties die zij hebben vastgezet, hebben zij doorgegeven op jou.

Stel, je bent je op een al wat drukke ochtend aan het haasten om op tijd aan te komen op je werk. Je ging al iets te laat van huis, want de kinderen werkte niet mee, waardoor je al iets te laat bij de opvang aan komt, dan je graag had gewild. Je voelt je al wat geïrriteerd. Je komt ook nog eens in een file terecht, waardoor je 10 minuten later aansluit bij die meeting. Je merkt dat je gefrustreerd reageert wanneer je leidinggevende jou direct bij binnenkomst een vraag stelt over je opdracht. Je voelt spanning in je spieren, hebt misschien een wat boze blik. Reageert feller dan je eigenlijk wilt en vraagt je af waar deze reactie vandaan komt.

Nou kan het zo zijn, dan jouw vader, een aantal jaar geleden een emotie heeft gevoeld, bijvoorbeeld de controle kwijt raken. Omdat hij die emotie geen ruimte gaf, werd het vastgezet in zijn systeem en is het doorgegeven op jou.
Nu bevind jij je in een soortgelijke situatie, de controle kwijtraken. En ervaar jij dus niet alleen jouw emotie, maar ook nog eens de emotie van jouw vader, waardoor jij dus heftiger reageert dan eigenlijk de bedoeling is.

Je kunt dan twee dingen doen.
Je kunt blijven hangen in je irritatie, de emotie vasthouden. “Het is ook altijd hetzelfde!”

Of je kunt nu even je ogen sluiten, even naar binnen keren.
‘Waardoor komt het dat ik mij geïrriteerd en gefrustreerd voel?’
‘Wat wil deze emotie mij duidelijk maken?’
‘Waar in mijn lijf voel ik deze emotie?’

Doordat je de emotie even de ruimte geeft – en dit hoeft dus helemaal niet zo lang te duren,

zorg je ervoor dat de emotie niet vastgezet wordt.

We mogen emoties gaan zien als een boodschap, ze proberen je iets te vertellen over iets wat in jouw systeem zit – en soms ook vertellen dat je iets bij je draagt wat eigenlijk niet van jou is,

maar van een vorige generatie.

Door even stil te staan, naar binnen te keren en te luisteren naar je lichaam,

kun je leren hoe je emoties kunt doorvoelen en erkennen,

in plaats van ze vast te zetten en er voor te zorgen dat het emotionele blokkades worden.

Met NEI kunnen we die emotionele blokkades op een hele zachte manier ook loslaten.

En er voor zorgen dat je minder of geen last meer hebt van je fysieke en mentale klachten.
Met NEI laat je oude patronen los, zul je merken dat je minder getriggerd wordt,

omdat de emoties die hier onder zaten, losgelaten zijn.

Wat zou jij graag los willen laten?

Liefs, Kayleigh

De NEI-methode, wat brengt het jou?

Sat, 19 Apr 2025 18:37:13 GMT

“Alles leuk en aardig, Kayleigh, maar wat brengt de NEI-methode mij eigenlijk?”

Deze vraag kreeg ik nog niet zo lang geleden te horen.
En ik snap heel goed dat deze vraag door haar gesteld werd.
Want zij was sceptisch, een rationeel persoon, "eerst zien, dan geloven".

"Nou, zei ik. Balans, rust, vrij van fysieke en mentale klachten."

Ze keek me vragend aan.

Dus ik begon met uitleggen:

"Op het moment dat jij een emotie voelt, die je met je rechter hersenhelft voelt, maar om wat voor reden dan ook, niet kunt verwerken met je linker hersenhelft, dan wordt die emotie vastgezet in jouw systeem. Op het celgeheugen van een orgaan om precies te zijn. Dit noemen we een emotionele blokkade.
Die emotionele blokkades zitten in jouw onderbewustzijn, waar wij voor meer dan 95% uit handelen.

Deze ontstaan op 3 verschillende manieren namelijk;

Een gemiste basisbehoefte - zoals basisveiligheid of vertrouwen
Geconditioneerd gedrag - "schouders eronder en door"
"brand is erger"
"Je moet hard werken voor je geld"
Trauma - de emotie was simpelweg te groot om te verwerken.

Op den duur zal die emotionele blokkade dan voor klachten gaan zorgen.
En kun je fysieke of mentale klachten gaan ervaren.

Denk eens aan:

nek en schouderklachten
hormonale disbalans
blaasontsteking
migraine
darmklachten

Maar ook mentale klachten als:

angsten
slaapproblemen
belemmerende en saboterende gedachtes
vastgeroeste patronen
depressie
stress en burn-out klachten kunnen emotionele blokkades ten grondslag hebben liggen."

Geboeid door wat ik vertelde, vroeg ze "maar hoe los je dat dan op? Hoe zorg je er dan voor dat je daar geen last meer van hebt?"

"Doordat ik met mijn meetinstrument, de biotensor, inhaak op jouw onderbewustzijn, waar al die oude pijnen opgeslagen liggen, en de biotensor de kleinste trillingen van jouw lichaam op pikt.
Wanneer je bewuste brein en je onderbewuste brein op 1 lijn liggen, zal de biotensor een "ja" beweging maken. Bijvoorbeeld als ik zeg "ik ben Kayleigh" want dan liggen mijn bewuste brein en onderbewuste brein op 1 lijn, dit klopt. Dus kan de energie moeiteloos doorstromen. Maar als ik zeg "ik ben Truus" dan maakt de biotensor een "nee" beweging, want dit klopt niet. Dan kan de energie niet moeiteloos doorstromen.

Door specifieke vragen te gaan stellen, sporen we op die manier de emotionele blokkades op.
De emoties weghalen doen we volgens het “loslaat protocol”
Dan benoem ik hardop welke emoties we tegen zijn gekomen en wanneer die voor de eerste keer schade hebben aangebracht. Tijdens dit “loslaat protocol” gaat de biotensor draaien en trilt hij de emoties los. Misschien dat je dan lichamelijke sensaties voelt zoals koude of warmte, opkomende hoofdpijn, duizeligheid, gapen, een borrelende buik, vermoeidheid, dit zijn allemaal signalen dat de energie weer gaat stromen en de emoties losgekoppeld worden.

Daarna vraag ik of er nog ondersteuning nodig is om jouw proces van loslaten te ondersteunen. Dit kan zijn in de vorm van een kaart, voor bewustwording, ondersteunende oliën of sprays, misschien heb je een edelsteen nodig, of affirmerende woorden, of misschien heb jij iets anders nodig, zoals rust, yoga, vitamines en mineralen, bepaalde voeding, een meditatie of wandelen om jouw systeem te geven wat het nodig heeft om los te komen van deze klachten.

Vol ongeloof keek ze me aan. “en dit werkt echt? Die NEI-methode? Mensen hebben echt minder of geen last meer van hun klachten?”

“Jep! Ik zie sommige vrouwen die met zware burn-out klachten bij mij komen en na 1 sessie al veel minder emotioneel zijn, meer energie hebben en zich rustiger voelen.
Vrouwen die na een sessie of twee sessies beter adem kunnen halen, niet meer zo getriggerd worden door situaties of zelfs oude patronen hebben doorbroken.

Maar ook kinderen die een sessie hebben gehad merken dat ze geen faalangst meer hebben, dat ze beter slapen, en lekkerder in hun vel zitten.
Ze merken binnen een korte periode allemaal zo veel verschil, het is bizar maar het is echt waar!”

“Maar HÓE werkt het dan?”
Toch nog dat brein dat voor alles een verklaring wilde hebben, dacht ik glimlachend.

“Zie het als WIFI. Dat kun je ook niet zien, maar toch heb jij internet op je telefoon. En sommige dingen hoeven niet verklaard te worden, om te kunnen werken. Dan mag je het willen begrijpen, loslaten en vertrouwen op het proces, wat het je gaat brengen. ”

Tevreden met dit antwoord knikte ze glimlachend.

De NEI-methode is een hele zachte, (kind)vriendelijke manier om van fysieke en mentale klachten af te komen. Je hoeft niet terug naar vervelende situaties, je hoeft geen uren te praten om tot die kern te komen. Je hoeft het zelfs niet bewust te weten wanneer een emotie voor de eerste keer gevoeld is, wat er toen gebeurde. Jouw onderbewustzijn heeft alle antwoorden. ✨

Liefs, Kayleigh

Blog over mijn burn-out, succesverhalen van mijn cliënten, tips&tricks en meer

Thu, 03 Apr 2025 09:51:18 GMT

Hoe ik mijn burn-out overwon en mijn passie vond

Lieve lezer,

Allereerst, welkom op mijn website en op deze blog.
In mijn blogs wil ik je meenemen in verschillende onderwerpen die relevant zijn aan mijn werk als energetisch therapeut en in het algemeen dagelijks leven. Zo zal ik onderwerpen aansnijden als stress en burn-out klachten, zal ik tips delen, succesverhalen van cliënten en daarnaast onderwerpen over kinderen en hun klachten, waar zij tegen aan liepen, hun succesverhalen en praktische tips vanuit mijn pedagogisch oogpunt.

Maar deze eerste blog gaat over wie ik ben en waar ik vandaan kom.

Ik ben Kayleigh. Ik ben 35 jaar, heb een samengesteld gezin en woon samen met mijn vriend en kinderen in Heiloo. Zelf heb ik een zoon van 10 en een dochter van 7. Mijn vriend heeft twee zoons, van 11 en 8 jaar, zij zijn elk weekend bij ons. Mijn kinderen wonen permanent bij ons.
Ik werk al ruim 15 jaar met veel plezier in de kinderopvang, als pedagogisch medewerkster. Zowel op peutergroepen als op de babygroep. Op dit moment werk ik op een babygroep met kindjes tot 2,5 jaar.

Het werk als energetisch therapeut kwam begin 2024 op mijn pad doordat ik thuis zat met een heftige burn-out. Ik was namelijk, al zeg ik het zelf, een meester geworden in het onderdrukken van signalen die mijn lijf mij al ruim 10 jaar gaf.
Klachten als:

· Hoofdpijn

· Vermoeidheid, zelfs als ik goed had geslapen zat ik laag in mijn energie

· Prikkelbaarheid, echt wel regelmatig een kort lontje

· Slapeloosheid, zelfs als ik mega moe was, had ik soms moeite om in slaap te vallen

· Emotioneel

· Vergeetachtigheid, ken je dat, dat je een kamer in loopt maar vergat wat je daar kwam doen? Had ik heel vaak…

· Hormonale schommelingen, zoals hormonale migraine, menstruatie die uitbleef of heel heftig was

· Grave’s disease (te snelwerkende schildklier)

· Altijd het gevoel aan te staan en alle ballen in de lucht willen houden

· Ik ben vast signalen vergeten maar je snapt mijn punt wel denk ik

Ik weet nog goed hoe mijn dag verliep, op de dag dat ik mij ziekmeldde.
Het was een maandag. Ik was op mijn werk bij het kinderdagverblijf. Samen met mijn collega’s was ik aan het inchecken, hoe gaat het met iedereen?
Met mij ging het niet goed. Ik had namelijk de dag daarvoor mijn geliefde ratjes teruggebracht naar hun fokker. (Ja, ik had ratjes als huisdier, ik krijg nu vast een paar grimassen, haha)

Maar ik had het daar zwaar mee. Echter was het voor mij gewoonweg te veel werk om voor ze te zorgen. Ik merkte namelijk steeds vaker dat mijn energie zodanig laag was, dat ik geen motivatie had, dat ik nergens zin in had, maar ook dat ik de ratjes niet de aandacht kon geven die zij zeker wel verdiende. En dat ging mij aan mijn hart.
Ik vertelde erover, terwijl de tranen over mijn wangen stroomde. En ik kon niet meer stoppen met huilen.

Een van mijn collega’s vroeg “Keel, hoe is het eigenlijk écht met jou?”
Oei…. Pijnlijke vraag. Want het ging eigenlijk gewoon echt heel erg kut.
Maar dit had ik nog niet hardop uitgesproken. Ze adviseerde mij om me ziek te melden en dit met mijn leidinggevende te bespreken. Zogezegd, zo gedaan. Mijn leidinggevende toonde alleen maar mega veel begrip en meldde mij voor twee weken ziek, in de hoop dat twee weken even helemaal “uit” staan, voldoende was voor mij om er weer bovenop te komen.
HA! Dit werden uiteindelijk 6 maanden.

En man, die eerste paar weken, jeetje, wat waren die intens!
Huilen, alleen maar huilen kon ik. En ik was zo moe, zó intens moe! Ik kon nachten maken van 12 uur en nog super vermoeid wakker worden.
Daarnaast voelde ik zo veel weerstand tegen deze label “burn-out”. Ik was echt boos, heb volgens mij meerdere keren wel geroepen dat ik geen burn-out had, dat mij dit niet overkwam. Zelfs aan de huisarts gevraagd of er geen pilletje was, zodat ik snel weer de oude was. (Nee, die bestaat niet ��)

Gelukkig vingen mijn moeder, stiefvader en mijn vriend mijn kinderen op, zodat ik mij even helemaal op mezelf kon richten.
Ik heb alle seizoenen van Grey’s Anatomy gebingewatched in die eerste paar weken.

Na een paar weken kreeg ik weer iets meer energie en wilde ik wel weer iets ondernemen.
Mijn dochter had voor sinterklaas ecoline gekregen, wat ik ook wel leuk vond om te doen. Dus ik kliederde er heel wat op los. Ging van mijn hoofd, meer in mijn lijf.
Voelde wat meer rust in mijn hoofd, werd een klein beetje minder emotioneel.

In januari begon ik met het volgen van geleide meditaties en sprak ik mijn bedrijfsarts een paar keer in de maand, beide mega helpend, want ik kreeg handvatten, maar ik was ook mijn zenuwstelsel weer een beetje aan het kalmeren. Maar ik kwam niet echt tot de kern, hoe vaak ik ook mediteerde, of die tools probeerde toe te passen.

Halverwege februari kwam er op mijn feed in insta een gesponsord bericht voorbij van een energetisch therapeut. Zij bood een gratis masterclass aan “binnen enkele stappen van je mentale en fysieke klachten af!” Ik dacht alleen maar, “ik ben toch al bezig met werken aan mezelf, dus dit kan er ook nog wel bij. Baat het niet dan schaadt het niet.”

Dus ik heb die masterclass gekeken en was binnen de eerste 20 minuten al om.
Want wat zij kon met “die stok” wow, wat vet! Dacht ik.
Dit wilde ik ook kunnen. Ik wilde mezelf helpen om van mijn mentale klachten af te komen, maar ook mijn kinderen helpen met de dingen waar zij mee liepen. Er borrelde ineens allerlei ideeën bij mij naar boven en ik kreeg een stroom aan nieuwe energie. Ik had mij in een paar maanden nog niet zo energiek gevoeld als deze middag. Vol enthousiasme vertelde ik het die avond aan mijn vriend. Die zei “lieverd, als jij voelt dat je dit moet doen, als jij merkt dat je hier energie van krijgt, dan moet je dit toch gewoon gaan doen?!”
Een paar minuten nadat hij dat had gezegd, had ik het eerste deel van de opleiding, het fundament, gekocht.

Binnen een week had ik alles in huis om te kunnen starten.
Ik was zodanig enthousiast, dat ik door de stof heen vlóóg! De ene module na de andere module werd verslonden. En binnen no-time was ik door de stof heen en was ik lekker veel aan het oefenen. Voornamelijk op mezelf maar ook bij mijn moeder, mijn kids, een collega en een paar vriendinnen. Belemmerende gedachten, saboterende delen, angsten, de vitaliteitstest, bodyscans, alles werd flink geoefend.

Ik geloof ik dat ik 5 weken verder was en dat ik de verdiepingsopleiding had gekocht en daar ook flink mee ging oefenen.
Met modellen als burn-out klachten, hormonale disbalans, kinderwens, alleengeboren tweeling stukken, wow, wat vond ik de thematieken en de stof weer mega interessant!

Het mooie was, dat doordat ik zo ontzettend veel op mezelf aan het oefenen was, haalde ik laagje voor laagje emotionele blokkades weg en kwam ik tot de kern van mijn klachten.

Ik voelde mij zo veel beter, ik zat oprecht lekkerder in mijn vel, ik voelde mij optimistischer dan voorheen, ik had veel meer energie, ik werd minder getriggerd, mijn hormoonhuishouding kwam weer wat meer in balans, bizar eigenlijk!

Door dit alles te combineren met de tools van mijn bedrijfsarts en van de trainer die mij hielp met de geleide meditaties, voelde ik mij eigenlijk heel snel gewoon echt weer oké.
Ik kon weer opbouwen om langere dagen naar mijn werk in de kinderopvang te gaan, en na ongeveer anderhalve maand, was ik weer 3 dagen aan het werk. En tuurlijk liep ik nog tegen dingen aan als triggers qua geluid of prestatiedruk, of was ik aan het eind van een werkdag echt heel moe. Maar ook dit werd langzaam maar zeker steeds beter.
Voor ik het wist, meldde ik mij weer volledig beter.

En als we dan even terugblikken op mijn burn-out periode, dan ging ik van volledige ziekmelding naar volledig herstelt in 6 maanden tijd.
Bizar snel als je het mij vraagt, want om mij heen hoor ik niet anders dan mannen en vrouwen die meer dan 6 maanden thuis zitten met soortgelijke klachten als die van mij.

Hierop ben ik gaan reflecteren. Want wat heeft mij nou écht geholpen in deze tijd?

En zo is het traject Rising Strong burn-out traject ontstaan.
Want door de NEI-methode te combineren met geleide meditatie, ademhalingsoefeningen en etherische oliën en daarnaast de coaching, denk ik dat je veel sneller tot die kern komt, dan wanneer je alleen maar praat over je klachten, wat handvatten krijgt en dan weer naar huis gaat.
Hier mee wil ik echt niemand afvallen die deze weg bewandelt, doe vooral waar jij je goed bij voelt, voor iedereen werkt namelijk weer iets anders.

Echter geloof ik er heilig in dat wanneer je klachten bij de kern aanpakt, je loskomt van die vervelende klachten die je belemmeren.

Wat ik je graag wil meegeven, is dat herstel niet altijd rechtlijnig is. Soms zet je een stap vooruit en daarna weer een stapje terug. Het belangrijkste is dat je jezelf de ruimte geeft om te voelen, te groeien en te leren. Dit proces heeft me niet alleen geholpen om van mijn burn-out af te komen, maar het heeft me ook sterker gemaakt, zowel lichamelijk als mentaal. Als je het gevoel hebt vast te zitten, weet dan dat er altijd een weg vooruit is. Ik ben er om je te helpen die weg te vinden, stap voor stap, met geduld, vertrouwen en de juiste tools. Wees lief voor jezelf, en onthoud: herstel is zeker mogelijk.

Liefs,
Kayleigh

1f88e500

Je frequentie; wat is het, waarom doet het er toe, en hoe wordt het beïnvloedt?

Wat is frequentie eigenlijk?

Wat trekt een lage frequentie aan?

En een hoge frequentie?

Van 100 naar 600: wat ik meemaakte in de praktijk

Hoe NEI helpt om je frequentie te onderzoeken en te verhogen

"Ik heb het zo druk!" Is dat écht zo of zit hier iets onder?

"Ik heb geen tijd voor mezelf"

Ik hoor het veel om me heen.

Tuurlijk zijn er uitzonderingen.

Wat er dan gebeurt?

Echte rust ziet er anders uit

Er zit meer onder "ik heb geen tijd"

Controle voelt veilig. Maar is dat het ook echt?

Herken je dit bij jezelf?

Wat controle eigenlijk met je doet

Waar komt dit eigenlijk vandaan?

Maar nu past dit patroon niet langer

Het is niet iets slechts

Waarom voel ik me slechter nu in eindelijk rust neem?

Wat er al die tijd gebeurde

Als een bal die je onder water probeert te houden

Je hoeft er niet perfect doorheen

Je weet wat je "moet" doen om beter voor jezelf te zorgen. Waarom doe je het dan niet?

Het is geen motivatieprobleem

Weten wat je moet doen en het daadwerkelijk doen zijn twee totaal verschillende dingen

Eerst ontladen, dan ontspannen

Mijn systeem stond continu aan.

Ontspanning komt niet altijd vóór ontlading

Dus misschien is de vraag niet: welke oefening werkt?

Een korte oefening

Van overleven naar leven

20 signalen die je lichaam geeft als in standje "overleven" staat

Dit heb ik zelf allemaal voorbij zien komen

Van overleven naar leven

NEI-therapie kan hierin een zacht antwoord zijn

Je bent niet lui, je bent aan het overleven...

Je lichaam fluistert

Je zit vast in oude patronen

Dit was mijn verhaal

'Hoe doorbreek ik dit?'

Ik kan je helpen om hier uit te komen

Het kan écht anders...

Sta jij voor anderen klaar vanuit een oud patroon?

Laatst las ik iets over vrouwen die altijd voor anderen klaar staan.

Zodra je hoofd je kussen raakt, begint het ratelen in je hoofd

Dit is wat er in je lichaam gebeurt

Het heeft niets met wilskracht te maken

Wist je dat je lichaam een ingebouwd reset-knopje heeft?

Chronische stress bij vrouwen: waarom het niet normaal is en wat je eraan kunt doen

Waarom je blijft piekeren en gespannen bent. De rol van de Amygdala in je brein

Van burn-out naar een eigen praktijk: mijn reis als NEI-therapeut

Human Design & NEI. De gouden combinatie

Human Design & NEI, een gouden combi

De vijf energietypes binnen Human Design

Human Design, jouw unieke energetische blauwdruk

Profielen: jouw unieke levensroute

Autoriteit: jouw innerlijk kompas

Strategie: handelen in lijn met je energie

Not-Self en signature state

Human Design geeft inzicht in wie je in de essentie bent. NEI helpt je dat ook weer te zijn.

Altijd sterk, nooit echt oké. De sluipende val van een Burn-on

Burn-on. Letterlijk vertaald betekent het ‘doorbranden’.

Drie simpele tools voor direct meer rust

1. Boxbreathing – kalmeer je systeem in 1 minuut

2. Mini-pauzes door de dag heen

3. Luister naar wat je lichaam zegt, niet wat je hoofd vindt

Oorzaken van slaapproblemen bij kinderen

Saboterende delen en belemmerende overtuigingen

Wat zijn emotionele blokkades eigenlijk en hoe ontstaan ze?

De NEI-methode, wat brengt het jou?

Blog over mijn burn-out, succesverhalen van mijn cliënten, tips&tricks en meer

Hoe ik mijn burn-out overwon en mijn passie vond ﻿

Hoe NEI helpt om je frequentie te onderzoeken
en te verhogen

Weten wat je moet doen en het daadwerkelijk doen
zijn twee totaal verschillende dingen

Hoe ik mijn burn-out overwon en mijn passie vond